پیام‌های ذخیره نشده..!

داستان غمگین اوردم براتونن😭البته چون من نویسندهٔ خوبی نیستم بد شد ولی به بزرگی خودتون ببخشیدد

نمی‌دونم چرا از بین میلیون‌ها شماره، این یکی شده بود پناهگاهم. مثل همیشه داشتم از اتفاقات روزم براش میگفتم.. از اینکه توی مدرسه برام قلدری کردن و ازم پولامو گرفتن، از خواهر کوچیکترم که چون بیماری قلبیش پیشرفت کرده بود دکترا جوابش کرده بودن و...

بازم جوابمو نداد.. اشکالی نداره. به هرحال منم بودم جواب پیام یه غریبه رو که خیلی عجیب داره از روزش برام میگه نمی‌دادم. فقط یه لحظه دلم شکست.. آخه هیچکسی رو توی این زندگی ندارم که بخواد به حرفام گوش بده.. یه دنیا حرف نگفته دارم و یه فکر پر از مشغله..

مامانم میگه تو که هنوز کوچیکی و هیچ مشغله‌ای نداری؛ بزار به سن من برسی تا بفهمی مشغله یعنی چی..! درکش میکنم.. به‌هرحال مطمئنم اونم کلی موضوع واسهٔ فکر کردن بهش داره و مشغوله.. ولی خب باید منم درک کنه.. کم سن و سال بودن باعث نمیشه که ذهنم مشغول نباشه..! بگذریم!

ماه‌ها گذشت و بازم جواب نداد.. شب شد و دوباره اتفاقای جدیدی که افتاد رو براش تعریف کردم.. بهش گفتم فهمیدم که برای رسیدن به جواب مسئله‌ای که میخوام حل کنم باید چه راهی رو برم، از معلم ریاضیم گفتم که همین دو ساعت پیش یه پی‌دی‌اف فرستاد و توقع داره تا آخر شب حلش کنیم و داخل پیویش براش بفرستیم!

بالاخره جواب داد! قلبم تند تند میزد و برای دیدن پیامش ذوق داشتم.. پیام رو باز کردم. با خوندنش حس کردم چیزی درونم برای همیشه فرو ریخت.. «این شماره به دلیل فوت صاحب خط، غیرفعال شده است.» برای اولین بار جوابم رو داده بود. و برای اولین بار هیچ حرفی برای گفتن نداشتم...