حرف‌های‌نا‌گفته؛

سلام! خیلی خوش‌ اومدید!✨️ بعد از مدت‌ها یک داستان کوتاه نوشتم‌✨️ امیدوارم لذت ببرید!✨️

او درحالی که در حالی که اشک‌هایش مانند سیل سرازیر است می‌گوید: انقدر سخت است کسی بگوید مرا دوست دارد؟ انقدر سخت است کسی در این دنیا بگوید "ایراد ندارد"؟ کاش کسی نوازشم می‌کرد و می‌گفت: ایراد ندارد که زشت هستی. ایراد ندارد که کامل نیستی. ایراد ندارد که گاهی نمرات بد میگیری. ایراد ندارد که هیچکس دوستت ندارد. ایراد ندارد که همه‌چیز را عمیق‌تر حس میکنی. ایراد ندارد که زود گریه می‌کنی. ایراد ندارد که اضافی هستی.

گفتن این‌ها آنقدر سخت است؟ همه، طوری رفتار می‌کنند گویی من احساسات ندارم. گویی تنها احساسی که دارم شادی است‌. مگر من قلب ندارم که بارها آن را زیربار کلمات و رفتارتان، له می‌کنید؟ مگر من احساسات ندارم که همیشه آن‌ها را نادیده میگیرید؟

همیشه دوست داشتم کسی به من بگوید بهترینم. زیبا هستم. باهوش هستم. ارزشمندم... میدانی؟ آنقدر به من گفته‌اند بدترینم، زشت‌ترینم و بی‌ارزش‌ترینم، که فقط دلم می‌خواهد کسی عکس این‌ها را بگوید؛ اما حیف که زیباترین کلمات و کارها، فقط در خیال است و بس...

دوست دارم در دنیا واقعی کسی باشد این‌ها را بگوید. همیشه تظاهر می‌کنم پتو سفید کوچکم، فردی است که مرا درک می‌کند و به حرف‌هایم گوش می‌سپارد. حیف که تنها گوش‌شنوایم، یک شی بی‌جان است...