فرشته کوچکم؛

تو، عزیز من... مرا از چیزی که بودم بسیار غمگین تر کردی.

گویی خِرَد، رخت از سرای جانم بسته و دل، بی‌پروا، افسار هستی‌ام را به دست گرفته است. هرچه می‌کوشم از تو دور شوم، بیشتر به سویت کشیده می‌شوم؛ درست مانند رودی که هر پیچ‌وخم، تنها بهانه‌ای‌ست تا مشتاق‌تر خود را به آغوش دریا برساند.

تو را چه بنامم؟ بهار؟ نه... بهار از شکفتن تو وام می‌گیرد. ماه؟ نه... ماه هر شب از روشنی نگاهت شرمسار است. تو بیشتر به سپیده‌ای می‌مانی که بی‌صدا بر شانه‌های شب می‌نشیند و تاریکی را، بی‌آنکه شمشیری از نیام برکشد، به زانو درمی‌آورد.

از روزی که نامت در دلم جوانه زد، جهان رنگ دیگری گرفت. باد، بوی تو را با خود می‌آورد؛ باران، قصه‌ی تو را بر شیشه‌ها می‌نوشت؛ و هر تپش قلبم، گویی گام کوچکی بود برای رسیدن به تو. انگار همه‌ی هستی دست به دست هم داده‌اند تا هیچ راه گریزی از تو برایم باقی نماند.

من، که روزگاری خود را پناه عقل می‌دانستم، اکنون چون پروانه‌ای گرد شمع نگاهت می‌گردم؛ نه از سر نادانی، بلکه از سر آن شوقی که سوختن را نیز شیرین‌تر از زیستن بی‌تو می‌داند. چه شگفت است که آدمی، گاهی درست همان‌جا خود را پیدا می‌کند که دیگر هیچ نشانی از عقل باقی نمانده است.

نمی‌دانم این آشوب، نامش چیست. شاید افسون باشد، شاید تقدیر، شاید همان زخمی که مرهمش نیز خود زخم است. تنها یک چیز را می‌دانم؛ هرچه بیشتر از اعتراف می‌گریزم، حقیقت، استوارتر مقابلم می‌ایستد.