دفترِ واژه‌ها sam 🗣

درود بر تو، و ممنون که این پست رو برای خوندن انتخاب کردی. تمام متن‌ها و شعرهایی که در ادامه می‌بینی، نوشته‌های خودم هستن؛ واژه‌هایی که از دلِ فکرها و احساساتم بیرون اومدن. اگر این نوشته‌ها تونستن حتی برای چند دقیقه همراهت بشن یا ردی از خودشون توی ذهنت بذارن، بزرگ‌ترین لطفی که می‌تونی در حقم بکنی، یه لایک و نظرت زیر همین پسته.

ما آدم‌ها عجیب‌ترین مسافران این جهانیم؛ تمام عمر به دنبال مقصدی می‌دویم که هیچ‌کس از رسیدنش برنگشته تا تعریفش کند. شاید زیباترین بخش سفر، همین نرسیدن باشد... همین امیدی که هر صبح، کفش‌های خسته‌مان را دوباره به راه می‌کشاند.

زمان، بی‌رحم نیست. بی‌تفاوت است. این ماییم که برای ثانیه‌ها اسم می‌گذاریم؛ خاطره، دلتنگی، پشیمانی، یا عشق. وگرنه، برای زمان هیچ فرقی نمی‌کند چه کسی مانده، چه کسی رفته، و چه کسی تمام عمرش را صرفِ انتظار کرده است. شاید بزرگ شدن یعنی پذیرفتن همین بی‌تفاوتی، و با این حال، باز هم با تمام وجود زندگی کردن.

گاهی فکر می‌کنم ما آدم‌ها بیشتر از آنکه در شهرها زندگی کنیم، در خاطره‌ها زندگی می‌کنیم. خانه‌ها عوض می‌شوند، چهره‌ها پیر می‌شوند، خیابان‌ها رنگ دیگری می‌گیرند، اما یک خاطره، می‌تواند سال‌ها در همان روز اولش جوان بماند. شاید زمان فقط از کنار ما عبور می‌کند؛ این ما هستیم که گاهی از کنار خودمان عبور می‌کنیم.

خورشید هر غروب می‌میرد، اما هیچ‌وقت از طلوع کردن نمی‌ترسد. ما اما، با یک شکست، سال‌ها جرئتِ شروع دوباره را از خودمان می‌گیریم. شاید طبیعت، سال‌هاست درس‌هایی را می‌داند که انسان هنوز برای فهمیدنشان عجله‌ای ندارد.

می‌گویند «خودت را پیدا کن.» اما هیچ‌کس نگفت اگر روزی خودت را پیدا کردی و از آنچه دیدی خوشت نیامد، چه باید کرد؟ شاید تمام زندگی، نه پیدا کردنِ خویش، که ساختنِ انسانی باشد که هر روز، بتوانی با او آرام‌تر از دیروز در یک آینه روبه‌رو شوی.