تبعید امید — Aporia

‌ ‌ ‌ ‌ از جنسِ هیچ

می‌گویند زمان همه‌چیز را درست می‌کند، اما من فکر می‌کنم زمان فقط به دردها یاد می‌دهد چطور آرام‌تر نفس بکشند. هیچ زخمی فراموش نمی‌شود، فقط یاد می‌گیرد کمتر خودش را نشان بدهد.

آدم‌ها بیشتر از آنکه از تنهایی بترسند، از روبه‌رو شدن با خودشان می‌ترسند. برای همین، تمام عمر میان صداها گم می‌شوند تا سکوت، رازهایی را که سال‌ها دفن کرده‌اند برایشان تکرار نکند.

شاید زندگی نه مسابقه‌ای برای رسیدن، بلکه هنری برای از دست دادن باشد. هرچه بزرگ‌تر می‌شوی، بیشتر یاد می‌گیری که گاهی نداشتن، آرامش بیشتری از داشتن دارد.

بعضی از شعرهایی که جدیداً نوشتم‌ —‌ در آینه نگاه کردم؛ کسی شبیه من ایستاده بود، اما غم‌هایش سال‌ها از من پیرتر بودند.

زمان را سرزنش نکن؛ او فقط عبور می‌کند، این ما هستیم که در بعضی لحظه‌ها جا می‌مانیم.

هر غروب، خورشید چیزی را با خود می‌برد؛ شاید امیدِ کسی، شاید خاطره‌ی کسی، شاید تکه‌ای از من.

گاهی تمام چیزی که از یک انسان می‌ماند، نه نام اوست، نه چهره‌اش؛ فقط حسی است که بعد از رفتنش هنوز نفس می‌کشد.