ستاره‌ها را برای خودم می‌نویسم

درود بر تو ای فرد پاکدامن به این پست خوش اومدی و من باز نوشته پیش پا افتاده دارم که گفتم شاید دوست داشته باشید قبل از شروع بگم برای موضوع و اسم از دیپ سیک کمک گرفتم ممنون که به این پست سر زدی🩷

شب که می‌شود، ستاره‌ها را می‌بینم که بی‌صدا لبخند می‌زنند. نه از شادی، که از بودن؛ از اینکه می‌دانند کسی بهشان نگاه می‌کند، از اینکه برای بعضی‌ها، همان نورِ کوچک‌شان، یک مسیرِ بزرگ است در میانِ تاریکی.

بعضی شب‌ها، ستاره‌ها برای من مثلِ صفحه‌هایِ یک داستان‌اند؛ هر کدام یک جمله، هر صورت فلکی یک فصل، و کهکشان، خطِ پایانی‌ست که هنوز نوشته نشده.

شب، فقط تاریکی نیست. شب، همان جایی‌ست که ایده‌ها زنده می‌شوند، همان جایی که شخصیت‌هایِ خیالی، از لایِ پنجره‌یِ ذهن، به آسمان خیره می‌شوند و به من می‌گویند: «این ستاره را برای ما بنویس.»

و من می‌نویسم؛ نه برای اینکه کسی بخواند، که برای اینکه ستاره‌ها، یک شبِ دیگر، باز هم برای کسی معنا داشته باشند؛ حتی اگر آن کس، فقط خودم باشد.

بعضی از ستاره‌ها، نه برای دیده شدن، که برای حس شدن به دنیا آمده‌اند؛ مثلِ کسی که سکوت‌ش، بلندترین فریادِ جهان است. مثلِ شخصیت‌های داستان‌هایِ نانوشته‌، که تویِ تاریکیِ شب، با من حرف می‌زنند، از عش+ق می‌گویند، از خی+انت، از انتخاب، از سقوط، و از برخاستنِ دوباره.

و من هر شب، با نگاه به این نقطه‌هایِ کوچکِ نوری، یادم می‌آید که: زندگی، خودش یک ستاره‌ست؛ کوتاه، اما درخشان، محتاط، اما جسور، و اگر خاموش شود، نورِ آن، هنوز سال‌ها در چشمِ کسانی که دوستش داشته‌اند، می‌درخشد.

شب، همچنان ادامه دارد، و من، همچنان می‌نویسم؛ زیرِ آسمانی که پر از داستان‌هایِ ناگفته است، و کنارِ پنجره‌ای که هر شب، به من یادآوری می‌کند: «هنوز صفحاتِ خالی هست، هنوز قلمِ تو می‌نویسد، هنوز یک ستاره، منتظرِ خطِ توست.»

و شاید روزی، یکی از همین شب‌ها، وقتی که ماه پشتِ ابرها پنهان می‌شود، و سکوت به اوج می‌رسد، من بنویسم که: «زندگی، یعنی همین؛ نوشتنِ ستاره‌ها، برای کسانی که هنوز، به خواندنِ آسمان، باور دارند.»