انزوای عمیق.

گاهی آدم اشتباه می‌کند، نه فقط با دیگران، بلکه با خودش. و بخشی از وجودش برای همیشه می‌میرد، بی‌صدا، بی‌خبر، در سکوتی که هیچ نوری ندارد…

برای آدم‌های درونگرا، سکوت فقط نبود صدا نیست،سکوت جایی است که همه چیز واقعی می‌شود،جایی که فکرها سنگین‌اند و احساس‌ها عمیق.

گاهی آدم وسط جمع است،اما دلش در جایی دور و خالی زندگی می‌کند،جایی که هیچ‌کس نمی‌بیند، هیچ‌کس نمی‌شنود.

همه می‌گویند چرا غمگینی؟ چرا ساکتی؟ اما کسی نمی‌فهمد که بعضی قلب‌ها برای خودشون حرف دارند،و بعضی ذهن‌ها پر از حرف‌هایی هستند که هیچ زبانی برای گفتنش پیدا نمی‌شود.

و در این تنهایی،آدم درونگرا می‌آموزد که بودن خودش کافی است،حتی اگر کسی دیگر ارزشش را نفهمد…