کاپیتان 
درود بر تمامی دوستان عزیز امروز میخواهیم با ۱۰ شاعر بزرگ ایرانی آشنا شویم به طور کامل شاید اسم برخی هارو شنیده باشید
حکیم ابوالقاسم فردوسی حکیم ابوالقاسم فردوسی در حدود سال ۳۲۹ هجری شمسی (۹۴۰ میلادی) در روستای پاژ از توابع توس خراسان به دنیا آمد و در حدود سال ۳۹۰ هجری شمسی (۱۰۲۰ میلادی) در همان شهر درگذشت. او بزرگترین شاعر حماسهسرای ایران و یکی از مهمترین چهرههای ادبیات جهان است. فردوسی بیش از ۳۰ سال از عمر خود را صرف سرودن شاهنامه کرد؛ اثری نزدیک به ۵۰ هزار بیت که تاریخ، اسطورهها و فرهنگ ایران باستان را زنده نگه داشت. هدف اصلی او حفظ زبان فارسی پس از حمله اعراب بود. شاهنامه مهمترین اثر حماسی زبان فارسی به شمار میرود و داستانهایی مانند رستم و سهراب، رستم و اسفندیار و سیاوش را در خود جای داده است. فردوسی به دلیل اختلاف با سلطان محمود غزنوی در زمان حیاتش آنگونه که شایسته بود مورد احترام قرار نگرفت، اما امروزه از او به عنوان ناجی زبان فارسی یاد میشود. مشهورترین سخن او این است: «توانا بود هر که دانا بود.»
حافظ شیرازی خواجه شمسالدین محمد حافظ شیرازی در حدود سال ۷۰۶ هجری قمری در شیراز متولد شد و در سال ۷۹۲ هجری قمری در همان شهر درگذشت. او بزرگترین غزلسرای ادبیات فارسی است و دیوان او یکی از پرخوانندهترین کتابهای شعر ایران محسوب میشود. اشعار حافظ سرشار از عشق، عرفان، امید، حکمت، اخلاق و مفاهیم فلسفی است و به دلیل استفاده از ایهام و ظرافتهای ادبی شهرت جهانی دارد. ایرانیان در شب یلدا و نوروز با دیوان حافظ فال میگیرند و آرامگاه او در شیراز یکی از مهمترین جاذبههای فرهنگی ایران است. مشهورترین غزل او با این بیت آغاز میشود: «الا یا ایها الساقی ادر کاساً و ناولها.»
سعدی شیرازی ابومحمد مشرفالدین مصلح بن عبدالله سعدی شیرازی در حدود سال ۶۰۶ هجری قمری در شیراز متولد شد و حدود سال ۶۹۰ هجری قمری درگذشت. او از بزرگترین شاعران و نویسندگان تاریخ ایران است و سالهای زیادی را به سفر در کشورهای مختلف گذراند که تجربههایش را در آثارش بازتاب داد. دو شاهکار او «گلستان» و «بوستان» از ارزشمندترین آثار ادبیات فارسی هستند و مفاهیمی مانند اخلاق، انساندوستی، عدالت، تربیت و حکمت را آموزش میدهند. نثر گلستان هنوز هم یکی از زیباترین نمونههای نثر فارسی است. روز اول اردیبهشت به نام روز سعدی شناخته میشود. معروفترین سخن او این است: «بنیآدم اعضای یکدیگرند که در آفرینش ز یک گوهرند.»
مولانا جلالالدین بلخی مولانا جلالالدین محمد بلخی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ به دنیا آمد و در سال ۶۷۲ هجری قمری در شهر قونیه درگذشت. او از بزرگترین شاعران و عارفان جهان است. دیدار او با شمس تبریزی مسیر زندگیاش را تغییر داد و باعث خلق آثاری ماندگار شد. مهمترین آثار او «مثنوی معنوی» و «دیوان شمس» هستند که درباره عشق الهی، خودشناسی، انسانیت و عرفان سخن میگویند. مثنوی معنوی به «قرآن فارسی» نیز شهرت دارد و آثار مولانا تاکنون به دهها زبان دنیا ترجمه شده و همچنان در سراسر جهان خوانده میشود.
عمر خیام غیاثالدین ابوالفتح عمر خیام نیشابوری در سال ۴۲۷ هجری قمری در نیشابور متولد شد و در سال ۵۱۰ هجری قمری در همان شهر درگذشت. او علاوه بر شاعری، یکی از بزرگترین ریاضیدانان، ستارهشناسان و فیلسوفان ایران بود. مشهورترین اثر او «رباعیات خیام» است که درباره گذر زمان، مرگ، زندگی، شادی، فلسفه و سرنوشت انسان سخن میگوید. خیام نقش مهمی در تدوین تقویم جلالی داشت که از دقیقترین تقویمهای جهان به شمار میرود و آثارش به زبانهای مختلف ترجمه شدهاند.
نظامی گنجوی جمالالدین ابومحمد الیاس نظامی گنجوی در حدود سال ۵۳۵ هجری قمری در گنجه متولد شد و در سال ۶۱۴ هجری قمری در همان شهر درگذشت. او بزرگترین شاعر داستانسرای زبان فارسی است. شاهکار او «خمسه نظامی» شامل پنج منظومه مشهور مخزنالاسرار، خسرو و شیرین، لیلی و مجنون، هفت پیکر و اسکندرنامه است. اشعار نظامی سرشار از عشق، اخلاق، حکمت، ماجراجویی و داستانهای جذاب هستند و تأثیر فراوانی بر ادبیات ایران و جهان گذاشتهاند.
رودکی ابوعبدالله جعفر بن محمد رودکی در حدود سال ۲۴۴ هجری قمری در روستای رودک سمرقند متولد شد و حدود سال ۳۲۹ هجری قمری درگذشت. او را «پدر شعر فارسی» مینامند، زیرا نخستین شاعری بود که شعر فارسی را به اوج رساند. رودکی شاعر دربار سامانیان بود و هزاران بیت شعر سرود، اما بیشتر آثار او از بین رفته است. شعرهای او ساده، روان، امیدبخش و سرشار از توصیف طبیعت و زندگی هستند و نقش بزرگی در شکلگیری ادبیات فارسی داشت.
عطار نیشابوری فریدالدین ابوحامد محمد عطار نیشابوری در حدود سال ۵۴۰ هجری قمری در نیشابور متولد شد و حدود سال ۶۱۸ هجری قمری در جریان حمله مغول به شهادت رسید. او ابتدا داروساز و عطار بود، اما بعدها به عرفان و شعر روی آورد. مشهورترین آثار او «منطقالطیر»، «الهینامه» و «تذکرةالاولیا» هستند. آثار عطار درباره سیر و سلوک عرفانی، شناخت خداوند، خودشناسی و رشد معنوی انسان است. مولانا از عطار به عنوان یکی از استادان معنوی خود یاد کرده است.
پروین اعتصامی رخشنده اعتصامی، مشهور به پروین اعتصامی، در سال ۱۲۸۵ هجری شمسی در تبریز متولد شد و در سال ۱۳۲۰ هجری شمسی در تهران درگذشت. او یکی از مشهورترین شاعران زن ایران است. شعرهای پروین بیشتر درباره عدالت، اخلاق، انساندوستی، دانش، مبارزه با ظلم و ارزشهای انسانی هستند. سبک او بر پایه مناظره میان انسانها، حیوانات و اشیا شکل گرفته و همین ویژگی آثارش را متمایز کرده است. دیوان پروین اعتصامی تنها اثر منتشرشده اوست، اما همین کتاب جایگاه ویژهای در ادبیات فارسی دارد.
سهراب سپهری سهراب سپهری در ۱۵ مهر ۱۳۰۷ در کاشان متولد شد و در اول اردیبهشت ۱۳۵۹ بر اثر بیماری سرطان خون در تهران درگذشت. او شاعر، نویسنده و نقاش برجسته معاصر ایران بود. مشهورترین اثرش «هشت کتاب» است که مجموعه کامل اشعار او را در بر میگیرد. شعرهای سهراب درباره طبیعت، صلح، سادگی، عشق به زندگی، انساندوستی و ارتباط انسان با جهان هستند. او علاوه بر شعر، در نقاشی نیز شهرت جهانی داشت و آثارش از ارزشمندترین نقاشیهای معاصر ایران محسوب میشوند. معروفترین جمله او این است: «چشمها را باید شست، جور دیگر باید دید.»
عالی بود
و این است گوشه ی کوچکی از ادبیات ایران زمین❣
بله بله
فکت: می دانستید از ۱۰ شاعر برتر دنیا، ۵ تن ایرانی بودند!
بی نهایت عالی 🌿💫
خسته نباشی 😉
بسیار ممنون