من واقعى!

من كيستم؟من واقعى در كجاست؟در كنار دوستانم؟در آغوش مادرم؟در لبخند هاى دروغينم؟در احساسات زودگذرم؟

هميشه از من پرسيده ام من كيستم. منى كه جايى كم صحبت و جايى به گونه اى سخنگويى متبحر،منى كه با كسانى با لبخند به لب و با كسانى ديگر با ابروهايى در هم رفته برخورد ميكنم؟من واقعى پشت لبخندم پنهان شده است يا در اشک هايى كه از گونه هايم ميريزند؟

من واقعى كيستم؟ منى كه گاهى احساس راحتى دارم،لحظه اى بعد خشم و غم. منى كه كسى را دوست ميدارم و همزمان به او نفرت مى ورزم؟من واقعى كدام است؟ و آيا اين من اصلا واقعى است؟ انسانى سرشار از تضاد چگونه ميتواند قدمى به واقعيت بردارد و به حقيقت فكر كند؟ نه،اين گناه ميباشد لكن اى دوست،چه كسى در خلوت خود به خودش نمى انديشد؟

من واقعى شايد لبخندى است كه هنگام حرف زدن با او به لبم مى نشيند. من واقعى شايد قطره اشکى ست كه همان او به چشمم مياورد. من واقعى شايد همين تضاد هاست،چه كسى كامل است؟ چه كسى حقيقتى كامل است؟ نه دوست من،هيچكس كامل نيست حتى حقيقت! حقيقت بسته به نگاهى است كه هر انسان از آن دارد. چه كسى حقيقت كامل را بازگو ميكند و چه كسى واقعا حقيقت كامل را دوست دارد؟

و آيا اصلا اين من واقعى است؟ اگر هيچ واقعيت كاملى وجود ندارد،پس چه اشكالى دارد جز خيال نباشم؟ جز موجودى سرشار از تضاد نمانم؟ جز كسى كه گاهى به آينه لبخند ميزند و گاهى ناسزا مى گويد؟