خیانت؛

به پنجمین متن بنده خوش اومدید

بدترین بخش ماجرا سکوت نیست؛ صداهایی‌ست که در سکوت متولد می‌شوند. وقتی همه‌چیز آرام به نظر می‌رسد، صدای خنده‌هایت در سرم می‌پیچد. صدای قول‌هایی که دادی، حرف‌هایی که گفتی، «دوستت دارم»هایی که حالا نمی‌دانم چقدر واقعی بودند. هر شب انگار هزار نفر در ذهنم حرف می‌زنند. یکی می‌گوید فراموشش کن، یکی می‌گوید شاید برگردد، یکی فریاد می‌زند که همه‌چیز دروغ بود. آن‌قدر این صداها با هم قاطی می‌شوند که دیگر نمی‌فهمم کدامشان حقیقت است و کدامشان زاییده‌ی قلب زخمی من. گاهی گوش‌هایم را می‌گیرم، اما مگر می‌شود از صدای ذهن فرار کرد؟ مگر می‌شود از خاطراتی که در هر گوشه‌ی مغزت خانه کرده‌اند پنهان شد؟

روزهاست پرده‌ها را کنار نزده‌ام. نور به این اتاق می‌تابد، اما به دل من نه. هر گوشه‌ی این اتاق پر از خاطره‌ای‌ست که بوی تو را می‌دهد؛ خاطره‌هایی که حالا مثل خرده‌شیشه زیر پوستم فرو می‌روند. هنوز هم گاهی صدای پیام آمدن گوشی را که می‌شنوم، قلبم برای یک لحظه دیوانه‌وار می‌تپد. انگار منتظر معجزه‌ای‌ست که هرگز اتفاق نمی‌افتد. بعد یادم می‌آید کسی که تمام دنیایم بود، همان کسی بود که ویرانم کرد.

شب‌ها سخت‌ترند. سکوت اتاق بلندتر از هر فریادی در گوشم می‌پیچد. به سقف خیره می‌شوم و هزار بار از خودم می‌پرسم کجای دوست داشتنم کم بود؟ کدام بخش از قلبم را نداده بودم که رفتی و آن‌همه عشق را با خیانت جواب دادی؟ بعضی شب‌ها آن‌قدر به گذشته فکر می‌کنم که مرز بین خاطره و واقعیت از بین می‌رود. چشم‌هایم را می‌بندم و برای چند ثانیه خیال می‌کنم هنوز اینجایی. هنوز می‌توانم صدایت را بشنوم، هنوز قرار است در را باز کنی و بگویی همه‌ی این‌ها یک سوءتفاهم بوده است. اما وقتی چشم باز می‌کنم، فقط این اتاق مانده و دیوارهایی که شاهد فرو ریختن آدمی هستند که زمانی از ته دل عاشق بود.

این اتاق شاهد تمام اشک‌هایی‌ست که از کسی پنهان کرده‌ام که روزی دلیل لبخندهایم بود. شاهد شب‌هایی که از درد خوابم نبرد و صبح‌هایی که با سنگینیِ نبودنت آغاز شدند. شاهد لحظه‌هایی که ساعت‌ها به یک نقطه خیره ماندم و حتی نفهمیدم زمان چگونه گذشته است.

تو رفتی؛ اما چیزی بیشتر از رفتن اتفاق افتاد. تو اعتمادم را بردی، آرامشم را بردی و بخشی از وجودم را با خودت دفن کردی. حالا من مانده‌ام و اتاقی که هر دیوارش نام تو را فریاد می‌زند، ذهنی که از هجوم خاطرات آرام نمی‌شود، و قلبی که هنوز نمی‌داند چطور باید از دوست داشتن کسی که نابودش کرد، دست بکشد.