و مرگ تو را از من گرفت...

یه داستان غمگین از شی‌اون و سوهو توی قهرمان ضعیف کلاس به جی‌پی‌تی ایده دادم و اون نوشتش😭

بارون آروم روی شیشه‌های بیمارستان می‌خورد. شی‌اون روی صندلی کنار تخت نشسته بود و دست سوهو رو محکم گرفته بود؛ انگار اگه رهاش می‌کرد، برای همیشه از دستش می‌داد. روزها گذشته بود. هفته‌ها گذشته بود. اما سوهو هنوز چشم‌هاش رو باز نکرده بود.

شی‌اون هر روز میومد. براش از مدرسه می‌گفت، از دعواهایی که دیگه نمی‌خواست توشون شرکت کنه، از کلاس‌هایی که بدون سوهو خالی به نظر می‌رسیدن. گاهی حتی سکوت می‌کرد. فقط می‌نشست و به صدای دستگاه‌ها گوش می‌داد. انگار منتظر بود هر لحظه صدایی بشنوه: «هی شی‌اون، چرا این شکلی نگام می‌کنی؟» اما اون صدا هیچ‌وقت برنگشت.

یک روز صبح، وقتی آفتاب کم‌رنگی از پنجره داخل اتاق افتاده بود، شی‌اون مثل همیشه وارد اتاق شد. اما این بار خبری از صدای دستگاه‌ها نبود. اتاق ساکت بود. بیش از حد ساکت. و برای اولین بار فهمید بعضی آدم‌ها قول برگشتن نمی‌دن... فقط می‌رن.

شی‌اون کنار تخت نشست. دست سرد سوهو رو بین انگشت‌هاش گرفت و سرش رو پایین انداخت. اشکی که ماه‌ها حبسش کرده بود، بی‌صدا روی دست سوهو افتاد. و برای لحظه‌ای آرزو کرد کاش تمام دردهای دنیا رو تحمل می‌کرد، فقط برای اینکه یک بار دیگه صدای خنده‌ی اون رو بشنوه.

اما دنیا همیشه منصف نیست. بعضی آدم‌ها زودتر از موعد از قصه خارج می‌شن... و فقط جای خالی‌شون می‌مونه.