بازی ساعت 3:33 p1

📷؛چیلیک! چقده نازی⭐

ساعت ۳:۳۳ نیمه‌شب است. گوشی‌ات ناگهان روشن می‌شود. پیامی از شماره‌ای ناشناس دریافت کرده‌ای: «تو انتخاب شدی.» قبل از اینکه بتوانی جواب بدهی، صفحه سیاه می‌شود. وقتی دوباره تصویر برمی‌گردد، خودت را داخل یک خانه‌ی قدیمی و متروکه پیدا می‌کنی. هیچ راه خروجی وجود ندارد. پنجره‌ها با تخته پوشانده شده‌اند. تنها چیزی که می‌بینی، یک راهروی طولانی است. در انتهای راهرو سه در قرار دارد. صدای آرام تیک‌تاک ساعت از همه‌جا شنیده می‌شود. اما عجیب‌ترین چیز این است که... هر چند ثانیه یک‌بار صدای قدم‌هایی را می‌شنوی که انگار از پشت سرت نزدیک‌تر می‌شوند. وقتی به سه در می‌رسی، روی هر کدام نوشته‌ای دیده می‌شود: در شماره ۱ روی آن با خطی لرزان نوشته شده: «او هنوز داخل است.» از پشت در صدای آرام خنده‌ی یک کودک می‌آید. ♥︎ در شماره ۲ روی آن نوشته شده: «هر چیزی که ببینی، حقیقت ندارد.» از زیر در نوری سفید و ضعیف بیرون می‌تابد. ♥︎ در شماره ۳ روی آن نوشته شده: «آخرین نفر هرگز برنگشت.» دستگیره‌ی در سردتر از یخ است. ♥︎ پشت یکی از این درها راه نجات قرار دارد. پشت دو در دیگر چیزی منتظر توست. چیزی که سال‌هاست در این خانه تنها مانده... کدام در را انتخاب می‌کنی؟

اگر در آبی را انتخاب کنی: دستگیره را می‌چرخانی. اتاق تاریک است. فقط یک تخت فلزی زنگ‌زده وسط اتاق قرار دارد. روی تخت، عروسکی نشسته که پشتش به توست. در را می‌بندی. عروسک حالا رو به تو نشسته است. اما این غیرممکن است... چون حتی یک ثانیه هم چشم از آن برنداشته بودی. روی دیوار نوشته شده: «اگر پشت سرت را نگاه کنی، می‌میرم. اگر نگاه نکنی، تو می‌میری.»

اگر در قرمز را انتخاب کنی: راهرویی پر از آینه. ده‌ها تصویر از خودت اطرافت هستند. اما یکی از انعکاس‌ها دیرتر حرکت می‌کند. تو دستت را بالا می‌بری. همه همان لحظه تکرار می‌کنند... به جز یکی. آن انعکاس سه ثانیه بعد لبخند می‌زند. سپس آرام از آینه بیرون می‌آید.

اگر در زرد را انتخاب کنی: پله‌هایی به زیرزمین. هرچه پایین‌تر می‌روی هوا سردتر می‌شود. در انتهای راهرو یک ساعت بزرگ قرار دارد. ساعت روی ۳:۳۳ گیر کرده. کنار آن دفترچه‌ای هست. وقتی بازش می‌کنی، آخرین صفحه فقط یک جمله دارد: «نفر بعدی که این را می‌خواند، ناپدید می‌شود.» و درست زیر جمله... اسم خودت نوشته شده است.