تشنه حیاتت؛

این واژه‌ها برای توست. نه برای آنکه پاسخم دهی، که برای آنکه بدانی چه کسی در خلوت خود، به بودن با تو جان میدهد.

تو نگاهم را نمیبینی. نه از روی بدی، از روی بیخبریِ شیرینی که درد دارد. انگار ایستادهای پشت شیشهای که از طرف تو روشن است و از طرف من آیینه. من خود را در تو میبینم، اما تو، تنها جهان خود را میبینی.

به راستی که شگفت است. تو در بندِ اندیشه هایی هستی که برای من چون خاشاکیست در برابر باد، اما برای تو چون گوهری میدرخشد. خوشم میآید از تو، نه بهر آنچه میاندیشی، که بهر آنچه هستی. آن چیز که خود هم از آن بی‌خبری.

میدانی چه میمانی؟ میمانی به بارانی که بر گلدانی خشک میبارد؛ گلدان گمان میکند عادت است، اما خاک زیر پایش میداند که معجزه است.

تو با او «ما» را ساخته‌ای، اما نمیدانی که «ما» نه به نام است و نه به گفتن. «ما» را بودن میسازد. «ما» را دل میسازد. نه برنامه‌هایی که از پیش ریخته باشی.

هر دم که میبینمت، قندی آب میشود در دلم. نه از سر شوقِ بودن با تو، که از سرِ شوقِ بودنِ خودِ تو، فارغ از بودن با من. همین که تو هستی، برای عشقِ من به جهان، بس است.

دلم میخواهد یک بار، یک بار، نگاه کنی و ببینی که من بی‌آنکه بخواهی، مدهوش زیستنِ توام. یک بار ببینی که حیات تو برای من چون چراغیست در شبِ بی‌پایان. تشنه‌ام به دیدنِ بودنِ تو. حتی اگر آن بودن، نه با من که در کنج اندیشه‌های خودت باشد.

تو نازنینی. نه برای آنکه عزیزِ کسی هستی، که برای آنکه خودِ روزها و شب‌هایی که بی‌خبر از عاشق، می‌گذرد.