یادگاری از قصر تو ...

دل نوشته از کتاب قصر ابی برای کسانی که از ان لذت برده اند ( و شاید فراتر)

هوا سنگین است ، امیخته با بوی تکرار ؛ مانند زمانی که خاکستر های شومینه روز پرده ی حریر قدیمی نشته باشند و شسته نشود ‌، با سکوتی که در جشن نامزدی عمه که گویی گلویت را محکوم به قطع نفس هایت می کند .

روزگار می گذرانی و شب ها در انتظار معجزه ای برای باز شدن چمدان تقدیرت به خواب میروی اما در عمق پوست این خاکستر ها زمزمه ای به گوش میرسد .

زمزمه ای که خبر از قصر ابی است را دارد . نه قصری که از گچ و سنگ بر فراز تپه بنا کرده باشند بلکه بنایی از امید و کلیدی برای ازادی .

تصمیمت را میگیری تا برای ازادی دست و پا بزنی مانند اهویی که از دندان های برنده پلنگ ها میتازد ، به دوستی پناه میبری ‌.

دوستی که نه تنها با امدنش تو را از مهمانی نکبت بار حومه شهر نجات میدهد بلکه رنگین کمان اسمان خاکستری ات میشود ‌. حالا مدت زمان زیادی است که خبری از تو ندارم گویی در با به لای شکوفه های قصر ابی جدیدت قدم می زنی و من ، اینجا ، دوباره و دوباره و دوباره روزگار میگذرانم . به یاد تو و امید دیدار دوباره ‌

پس به ماند به یادگار برای والنسی استرلینگ