بقایای دلی فروریخته؛

برای توصیف امروزم مینویسم، بماند برای دل شکسته‌ام که امروز بزرگ‌ترین ضربه‌ها را خورده است...

امروز، نه یک روز ساده، که مرثیه‌ای بود برای تمامِ نداشته‌هایم. دلم ترک برداشت، آرام، بی‌صدا، مثل لیوانی که سال‌ها لب‌پر بود و امروز، بالاخره از دست افتاد.

هیچ فریادی در کار نبود، هیچ اشکی که دنیا را خبردار کند، فقط سکوتی که از هزار شیون بلندتر بود. من فرو ریختم، درون خودم، جایی که هیچ‌کس راهی به آن ندارد. و چه دردناک است وقتی حتی نمی‌توانی ویرانی‌ات را به کسی نشان بدهی.

همه چیز تمام شد، نه با یک پایان باشکوه، بلکه با خاموش شدنی تدریجی، مثل چراغی که کسی یادش رفت خاموشش کند. رویاهایم یکی‌یکی مردند، بی‌آنکه حتی فرصتی برای خداحافظی داشته باشند، و من ایستاده بودم، تماشاگرِ دفنِ آرزوهای خودم.

دلم می‌خواست بنشینم، در همین نقطه، و دیگر هرگز بلند نشوم. اما زندگی… این دشمنِ سرسختِ خستگی، مرا هل داد، به جلو، بی‌آنکه بپرسد آیا توانش را دارم یا نه.

پاهایم می‌لرزند، هر قدم، مثل عبور از روی خاطره‌ای زخم‌خورده است. قلبم دیگر نمی‌تپد، فقط تقلا می‌کند برای شبیه بودن به چیزی که زمانی زنده بود. نفس کشیدن، وظیفه‌ای شده نه نشانه‌ای از زندگی.

و من ادامه می‌دهم، نه از روی امید، نه از سرِ اشتیاق، بلکه از اجبارِ بودن. چه غم‌انگیز است وقتی ادامه دادن دیگر انتخاب نیست. من می‌روم، با دلی که دیگر خانه‌ای ندارد، با چشمانی که دیگر نوری نمی‌شناسند، با روحی که زیر آوار خودش دفن شده است.

و با این حال… ادامه می‌دهم. شاید روزی، در میان این همه خاکستر، جرقه‌ای پیدا شود، شاید روزی این ویرانه دوباره نامِ "دل" بگیرد....