لب صخره؛

چی بگم بازم شعر خودم است؟

ایستاده بر لبِ صخره‌ای آشنا با اعتمادی سست، تازه و بی‌صدا دلی سپرده به آغوشِ بادِ صحرا دل‌بستهٔ چشمانِ آسمانِ بی‌ریا

خسته از این روزگارِ خاموش و جنون چون مجنونی اسیرِ سکوتِ درون دلبرِ دیوانه‌ای که در گردشِ زمان جان سپرد آرام، در هیاهویِ گردون

میانِ مرزِ سقوط و پروازِ خیال نه راهِ بازگشت، نه امیدِ وصال فقط تپشِ دلی که هنوز می‌تپد برای نگاهی که گم شد در محال

و آن‌سوی صخره، حقیقتی بی‌فروغ یا شاید رؤیایی رها از دروغ قدم می‌لرزد، اما دل می‌کِشد به سویِ سرنوشتی میانِ غروب