چرا بیشتر یاد گرفتن به معنی بهتر نوشتن نیست ؟

سلام ؛ در این پست راجب دلایل عدم تاثیر یادگیری بر بهبود نوشتن در بعضی افراد و راه مقابله با اون صحبت میکنیم

یکی از مشکلاتی که بسیاری از نویسندگان، به ویژه کسانی که در ابتدای مسیر نویسندگی خود قرار دارند، با آن مواجه می‌شوند، آموزش دیدن زیاد و تله‌ای است که به نام «تنبلی در نوشتن» شناخته می‌شود. در حالی که مطالعه و آموزش در هر حوزه ای امری ضروری است، اما گاهی اوقات این آموزش ها می توانند مانعی برای پیشرفت واقعی شوند. در اینجا به بررسی اینکه چگونه آموزش زیاد می‌تواند به تنبلی در نوشتن منجر شود، می‌پردازیم:

یکی از دلایلی که آموزش زیاد می‌تواند به تنبلی در نوشتن منجر شود، این است که هر چقدر اطلاعات بیشتری کسب کنید، تایل شما برای عمل کردن (یعنی نوشتن) کمترمی‌شود. اغلب نویسندگان جدید به اشتباه فکر می‌کنند که باید هر تکنیک، ترفند و روش را یاد بگیرند تا “نویسنده خوبی” شوند. اما در عمل، این مقدار از اطلاعات می‌تواند احساس سردرگمی و فشار ایجاد کند و نویسنده را از شروع نوشتن بازدارد.

آموزش های زیاد و متنوع ممکن است باعث ترس از اشتباه شود. هنگامی که تمام مراحل، روش‌ها و اصول نوشتن را مطالعه کنید، ممکن است احساس کنید که اگر چیزی را به درستی انجام دهید، موفق نخواهید شد. این ترس از اشتباه باعث می شود که به جای نوشتن و امتحان کردن، بیشتر به یادگیری ادامه دهید و در نهایت هیچ کار عملی ای انجام دهید. من هم وقتی که می‌خواستم نوشتن را تمرین کنم ، به این موضوع مدام فکر می‌کردم: «نکند چیزی که می‌نویسم اشتباه باشد.» اشتباه ننوشتن برایم تبدیل به یک غول شده بود. با خودم فکر می‌کردم حالا که من تکنیک‌های بسیاری را یاد گرفته‌ام نباید خطایی داشته باشم.

گاهی اوقات نویسندگان جدید تمام وقت خود را صرف مطالعه تئوری‌ها و استراتژی‌های مختلف نوشتن می‌کنند، بدون اینکه زمانی را برای تمرین و نوشتن اختصاص دهند. در حالی که تئوری ها مفیدند ولی نوشتن واقعی نیاز به عمل و تجربه دارد. بدون نوشتن و تمرین، این تئوریها نمی توانند به پیشرفت واقعی تبدیل شوند. من هم آموزش های فراوانی بود که وقتم را بابتشان تلف می کردم پس تصمیم گرفتم برنامه روزانه‌ ام را تقسیم‌بندی کنم: قسمتی از آن را به آموزش اختصاص دهم و بخش دیگر را به نوشتن.

این وضعیت می‌تواند به «پدیده یادگیری مداوم» منجر شود. در این حالت، نویسنده از خود راضی می‌شود که چون در حال یادگیری است، نیاز به نوشتن ندارد. به عبارت دیگر، فرد خود را در موقعیت قرار می‌دهد و از انجام اقدام عملی اجتناب می‌کند. این عدم اقدام عملی می‌تواند به یک چرخه بی‌پایان منجر شود، جایی که نویسنده همیشه در حال یادگیری است و هیچ وقت درحال نوشتن نیست. آموزش‌های زیاد مانند یک طوفان سهمگین هستند، اگر ندانی چگونه با طوفان مقابله کنی، در طوفان گرفتار می‌شوی. اگر مدام پیگیر آموزش‌ها شوی، تصور می‌کنی به تمرین نیازی نداری. یادگیری‌های بیش از حد مساوی هستند با مرگِ خلاقیت و نوشتن .

یکی از نتایج جانبی آموزش زیاد، کاهش اعتماد به نفس است. وقتی یک نویسنده مدام در حال یادگیری است، ممکن است همیشه خود را آماده نبیند و احساس کند که برای نوشتن به اندازه کافی آماده نیست. این نوع شک و تردید در توانایی‌های خود می‌تواند نویسنده را به سمت بی‌عملی سوق دهد.

۱.عمل کردن را اولویت قرار دهید: یادگیری را باید با عمل ترکیب کنید. هیچ آموزشی نمی‌تواند جای نوشتن را بگیرد. به جای تمرکز بر یادگیری بی‌پایان، ابتدا شروع کنید، حتی اگر نوشته‌های شما کامل نباشند. ۲.پذیرفتن اشتباهات: هیچ نویسنده‌ای بدون اشتباه پیشرفت نمی‌کند. مهم است که اجازه دهید اشتباهات به بخشی از فرآیند یادگیری تبدیل شود و از آن درس بگیرید. ۳.تمرین مداوم: نوشتن مانند هر مهارت دیگری نیاز به تمرین دارد. اگر بیش از حد به خود فشار می‌آورید که همیشه «نوشته عالی» تولید کنید، احتمالاً هیچ وقت چیزی نخواهید نوشت. ۴.تعیین اهداف عملی: به جای جستجوی برای روش‌های جدید نوشتن، هدف خود را به نوشتن روزانه یا هفتگی تبدیل کنید. نوشتن منظم شما را به تدریج به مهارت بیشتری می‌رساند