لالایی خداوند.

یه متن کوتاه و دلی؛ به یاد تمام غرقه های دریا.

"برای والس، به مناسبت نامزدی‌مان. -ماریا" پلاکارد طلایی روی ویولن زیر نور طلایی چراغ می‌درخشید. طفلک والس هارتلی! آن ویولن آخرین کادویی می‌شد که دریافت کرده بود. طفلک ماریا! اگر می‌دانست چه می‌شود آیا بار آخر او را محکم‌تر در آغوش می‌گرفت؟ آیا والس را متقاعد می‌کرد که جای دریا در آغوش نامزدش غرق شود؟

طفلک هفت نوازنده دیگر کشتی! چند رویا و آرزو توسط موج های دریا از روی جسد هایشان شسته خواهد شد؟ طفلک هزاران مسافر کشتی! زندگی آنها هم مانند چراغ های سوسو زن کشتی به زودی خاموش می‌شد. طفلک همه کسانی که بد‌ن‌شان در دریا مفقود شد و نام‌شان در تاریخ.

بدنه کشتی به سرعت در دریا غرق می‌شد و اما هنوز هم در آخرین لحظات، هشت نوازنده تایتانیک هنوز می‌نواختند. آرشه ویولن می‌گفت:خدایا اکنون به تو نزدیکترم. و کسانی که صدایش را می‌شنیدند می‌دانستند که اکنون به خدایشان نزدیک‌ترند.

پلاکارد، برای آخرین بار تابش نور را بر سطح صیقل خورده خود حس کرد و کلمات روی آن برای آخرین بار مورد نوازش دست های نوازنده‌شان قرار گرفت. والس، در جعبه ویولن را بست و بعد اورا گویی که دوستی رنج دیده است در آغوش گرفت. سر انجام با خاموشی آخرین نغمه، آنان که گویی لالایی خداوند را شنیده بودند، میان سمفونی مرگ چشم هایشان را بستند تا در میان دریا آرام گیرند.