توصیف دوست صمیمی؟!

من دوباره با یه انشای دیگه‌م اومدم😭😂این بار فرقش اینه که این انشا مال آزمون نگارش همین امروزمه و میخوام نظراتتونو راجع بهش بدونمم

دوست صمیمی، همچون آیینه‌ایست شفاف در برابر روح انسان، که تمام ناگفته‌های ذهن را، بی‌آنکه زبان باز کنم، در خود بازتاب می‌دهد.

دوست صمیمی من، کسی است که با وجود بی‌نقص بودنش، ادعا می‌کند که ایرادهای فراوانی دارد و هیچ انسانی بی‌نقص نیست و با همین عیب و ایرادهای کوچک و بزرگ، انسان زیبا است.

او برعکس من، خودش را دوست دارد و برای خود ارزش زیادی قائل می‌شود؛ البته که دوست من آدم خودخواهی نیست! فقط سعی می‌کند خود را هرطور هست بپذیرد و از آفریده‌های خداوند گله نکند. او باور دارد کسی که خودش را دوست داشته باشد، دیگران هم او را دوست دارند!

علاوه بر اعتماد به نفسش، او واقعا چهرهٔ زیبا و صدای دلنشینی دارد. چشم‌هایش بیش از حد مهربان است و همیشه لبخند بر روی لبان او مهمان است. صدایش را که می‌شنوی، بی‌خیال غم دنیا می‌شوی و می‌خواهی ساعت‌ها به آن آوای نرم و آرامش‌بخش گوش بدهی!

صدای گوش‌نواز، اعتماد به نفس، مهربان بودن و... اوه پسر! او واقعا بدون هیچ‌گونه ایرادی است؛ اما هیچ وقت مغرور نشد و از بالا به بقیه نگاه نمی‌کرد.

زمانی که به کمک نیاز داشتم، همیشه دستش را برای آغوشی گرم و پرمحبت باز می‌کرد و سعی می‌کرد نهایت کمک را به من کند.

و درنهایت، شاید باورش سخت باشد که تمام این تکیه‌گاه محکم و این هم‌سفر بی‌ادعا، تنها در سرزمین ذهن من جان دارد؛ دوستی که هیچ‌گاه مرا ترک نکرد، چرا که هرگر فراتر از مرزهای خیال من گام ننهاد‌.