هویدا؛

کی کام بخش خوش خال درما موسی صفتان قُوَّةُ الاحْتِمال حکمت خضر نباشد دم عیسی بر ما بدم و بازگو که بهر چه از میان حَشْدِ خلایق که چون ریگ سرزمینِ ثمود بیشمارند

تنها تو هندسه‌ی حیاتِ من را بر هم می‌زنی؟ تو چند صباحی‌ست در هیئتِ رهگذری پابرهنه به آستانِ حقیرِ من قدم می‌گذاری، و ردِّ پایت را چون نشانه‌ی پایِ یوسف در چاه فکنده بر جانِ من امانت می‌گذاری؛

و دل مارا چون یعقوب با درد فراق خویش به امیدِ روزی که کنعان گلستان شود، در آتشِ انتظار رها می‌کنی. و ما، از خود گسسته و در تو پیوسته، دیگر هیچ رویِ احتجاج نداریم

بیا و با من چون صندوقِ عهد سر به مهر گذار و هویدا کن به چه سبب من تورا والاتر از خویش و بیش ازهمگان دوست میدارم