پریچهره

"آن ترک پریچهره که دوش از بر ما رفت آیا چه خطا دید که از راه خطا رفت؟ " پریچهره حال که جز جای خالیت در قلبم یادگاری از تو ندارم؛ غم مهمان همیشگی چشمانم شده. نمی‌دانم کجای قلبم جای داری که نبودت این گونه احوالم را پریشان کرده. پریچهره در نبود تو تمام وجودم درد می‌کند.

در نبودت، معنای عالم دیوانگی ای که مولانا در اشعارش به آن پرداخته بود را دریافتم. دل من دیوانه تو شده، دیوانگی ای که تا ژرفای وجودم نفوذ کرده است.

عجیب است، اما جای خالی و درد نبودن تو را نیز دوست دارم، غم فراغ تو آنقدر شیرین و دلپذیر است که بودن هیچ کس مانند آن نمی شود

پریچهره نمیدانی اما خیال تو شب و روز را از من گرفته است. حال خودت نه، اما خیال تو همراه همیشگی من شده و خیال تو عجب شیرین است...