داستان کوتاه ۲

خب این یک داستان کوتاهه تهش میگم اسم داستانم رو چی گذاشتم

در باز شد و نمایه روبه رویش اشکار شد. اولین چیزی که به چشمش امد آن کف مرمز سبز نبود یا حتی آن نرده های آهنی طلایی بلکه آن درخت بزرگ و زیبایی بود که در وسط حیاط،در دید همگان قرار داشت. احساس می‌کرد چشم هایش درست نمی‌بیند.خیلی زیبا بود،آن رنگ سبزش را تاحالا ندیده بود. خودش نفهمیده بود اما حتی پلک زدن هایش هم آرام شده بودند.

در تن و ریشه و برگ درخت گم شده بود،انگار از زمین کنده شده بود و در آسمان ها سیر می‌کرد. پسری که عقب تر از او ایستاده بود سکوت را با صدایی نرم شکست: 《قشنگه،نه؟!》 سرتکان داد زیرا دهانش قادر به ساختن کلمات نبودند. گوشه لب های پسر کمی بالا رفت و ادامه داد: 《بهش می‌گن درختِ خدا》

به سمت پسر چرخید: 《یعنی چی!؟》 《گفته ها حاکی از آن است که خود خدا از زمان آفرینش این درخت را کاشته است. خواسته های هر کس را برآورد می‌کند و به سرزمین جان تازه ای می‌دهد》 تعلل کرد بعد با هیجانی گفت: 《پس آدم های اینجا خیلی به خدا نزدیک اند که خدا برایشان یک درخت کاشته است؟!》

پسر تک خنده ای کرد و جواب داد: 《می‌شود اینطور گفت.》 سریع گفت: 《تو هم خدارو دیدی؟》 سری تکان داد: 《بله. همه افراد اینجا او را دیده اند و حالا نوبت توست....راه بیوفت،او منتظر دیدن خلق اش است.》 داستانی از ورود اولین انسان به بهشت