چشم های از جنس آسمون

..............

🌌 قصه‌ی آسمانِ وارونه شبی آرام بود، از آن شب‌هایی که نسیم فقط برای نوازش می‌وزد. «جک»، پسرک ۱۲ ساله، روی تپه‌ی پشت خانه دراز کشیده بود. چشم‌هایش ستاره‌ها را یکی‌یکی می‌شمرد، انگار می‌خواست همه‌شان را بشناسد.

در همان لحظه‌ای که مهتاب به شدت می‌تابید، ناگهان آسمان لرزید... اما نه مثل وقتِ طوفان. لرزشی نرم، پر از نغمه و زمزمه. و بعد—آسمان ترک برداشت، و به جای سیاهی، رنگ آبی عمیق درخشید...

جک با دهان باز تماشا می‌کرد که آسمان، مثل آبشاری بی‌انتها، تبدیل به اقیانوسی شد و موج‌ها از بالا به سمت زمین فرو می‌ریختند. ماه به شکل یک قایق نقره‌ای درآمد که با آرامش از دل امواج عبور می‌کرد.

او حس کرد بدنش سبک شده، مثل اینکه جاذبه خسته شده باشد. با اولین موجی که به تنش خورد، از زمین بلند شد و در دلِ اقیانوسِ آسمان شناور شد.

ماهی‌هایی از جنس نور دورش می‌چرخیدند، و از دور صدایی می‌آمد: «جک، کسی که رؤیا را دید، حالا می‌تونه در رؤیا زندگی کنه.» تا وقتی صبح از راه رسید، همه‌چیز به حالت اول برگشته بود. ولی جک دیگر همان پسر سابق نبود—درون چشمانش دریا بود.