از بـرای تنـها آهـوی دشـت چـشم‌هـایم؛

برای شـنیـدن نـجوای سـکوت تـو؛

و از آن آهوی نگاهت بر آن دشت سبزگونه‌ی قلبت تو مرا بر دام دلت انداختی تو چه خرسند مرا کنج دلت آویختی

پس آن کوچه‌ی تاریک خیالم تو شدی مه این سیه‌پرده‌ی حالم چه ساده مرا در نگه خود انداختی تو چه خرسند مرا در پس زندان دلت انداختی

تو تک آهوی این دشت خیالین تو تک مه این پرده‌ی آبین چه آسوده در دل من خفته‌ای کودکانه وز حرف‌هایم خندیدی

تو در این معرکه‌ی آشوبه بخواب میان خرابه‌های این دل آشفته بخواب آهویم تو خیالت آسوده، آرام بخواب تیغ کاری بخورم باز تو آسوده بخواب