خـاڪـستـر اشـڪها؛

دسـت‌نوشـتہ‌هـایـے کـہ دستـت ࢪا نمـیگـیࢪد؛ مقـصد دوم؛

باد میزد بر خرابه‌های روحم. جابه جا میکرد هرچه شکستنی داشتم دراین ساختمان ضعیف درون و فقط خدا آگاه بود براین غوغای قیامت وار.

آنچه بود خراش‌های ریز و درشت چاقوی روزگار به شیشه‌ی شفاف این دل مظلوم بود که مثال بارانی اسیدی وجودش را بی‌رحمانه به آغوش کشید.

خاطرات زنده و مرده‌ی من، کنون باد است میزند و خاکستر اشک‌هایم را بر سر تا سر این دشت کویر پخش میکند. عدم حضور نگاهت من همین آتش غم‌آلودی هستم که گریه‌ام خاکستر میشود!

امضاء: قطره‌ی آب که به دنبال اقیانوس مهربان خود است!