اگه همه‌چیزو می‌دونستی... هنوز شاد بودی؟

اگر همه رازها، حقیقت‌ها، آینده‌ها و پایان‌ها را می‌دانستیم... آیا هنوز هم لبخند می‌زدیم؟ یا زندگی، بخشی از زیبایی‌اش را از دست می‌داد؟

اگه یه روز، یه لحظه، همه‌چیز برات روشن می‌شد... یعنی بدونی که قراره کی برنده بشی، کی ببازی، کی دلت بشکنه، کی قوی بشی... اگه بدونی کی میره، کی می‌مونه، چی پنهونه، چی دروغه... اگه حتی آخر خودتو هم بدونی...

آیا باز هم شاد می‌موندی؟ آیا باز هم به طلوع فردا لبخند می‌زدی؟ گاهی ندونستن یه نعمت لطیفه. مثل مه صبح که قله رو پنهون کرده، ولی راهو قشنگ‌تر کرده. شاید بعضی شادی‌ها، فقط وقتی میان که همه‌چیزو ندونی... شاید بخش قشنگ زندگی، توی همین سؤال‌هاس، نه توی جواب‌هاش.

وقتی همه‌چیزو بدونی، دیگه چه چیزی قراره هیجانت بده؟ کِی قراره غافلگیر شی؟ کجا قراره دلت بلرزه از یه حس جدید؟

آگاهی همیشه آرامش نمیاره. بعضی وقتا با خودش ترس میاره، سکوت میاره، دل‌زدگی میاره... اما تو چی فکر می‌کنی؟ اگه همه‌چیزو می‌دونستی... هنوزم می‌خندیدی؟ یا دلت برای همون نادونیِ ساده تنگ می‌شد؟ برای خیال، برای رویا؟ گاهی ندونستن یعنی فرصت. فرصت عاشق شدن، فرصت رویا دیدن، فرصت لبخند زدن... و شاید دانستن، یعنی پایانِ خیال...