سادگی،دوری؛سادگی.

یه دلنوشته کوچک از دفتر نوشته‌هایم.

شبِ ای بود. به گمان برای من یکی مانند هرشب بود. هوا به همان اندازه تیره و ماه به همان اندازه در آسمان می درخشید و ستارگان به دور ماه میرقصیدند. نمایش کوچکی که دیگر به چشم من نمیاید. پس قدم میزنم ، قدم زدن تنها چیزی است که اینجا و در این شهر شلوغ هنوز زیباست.

قدم میزنم و روز ها قدم میزنم. تا برسم. دوباره به همون شهر ، همان خیابان ، همون کوچه و همان مغازه ی زیبای روبه روش. نگاهم جلب شد ، چیزی که سالها پیش چشم من را گرفته بود. دوباره دیدم اش.

زمانی که شناختم او را خیلی زود بود و دیدم اش زمانی که دیر بود. او خیلی دور ایستاده یود ، خیلی خیلی دور، حداقل ده قدم آن ور تر. من هر روز همان جا و همان ساعت منتظر بودم و حال او برگشته بود.

و برای اولین بار فهمیدم که تیکه ای از قلب ام در آن کوچه جا مانده.