*الماس درون تو*p20

سلام چطورین بچه ها من داستان جدیدم که از هوسوکهست رو توی برسی گذاشتم اسمش هم جفت حقیقی امگاعه ولی یک روزه برسیه خب بریم برای پارت جدید

....از زبان نویسنده:...با خستگی وارد خانه شد کت اش را روی زمین انداخت و با قدم های آروم به سمت حال خانه قوم برداشت با رسیدن به حال خود اش را روی مبل ول کرد چشم های خمارش خواب را التماس می‌کردند ولی فقط ۱ ساعت می‌توانست بخوابد و بعد باید بر می‌گشت استودیو با چشمان بسته دنبال کوسن می‌گشت تا سر اش را رویش بگذراد و به خواب برود ...ولی شانس همیشه با یونگی یار نیست ..صدا های بلند در زدن به گوشش خورد و چشمانش باز شد صورتش توی هم جمع شد و با درد نالید و مشت به کوسن زد:چرا نمیزارن من بخوابم...پوف ای کشید و از روی مبل بلند شد لنگ زنان به سمت در قدم می‌گذاشت پشت در ایستاد و بلافاصله در را باز کرد خواب برایش با ارزش بود زنی عصبانی و مسن پشت در درحال در زدن بود و با دیدن باز شون درب دست از این کار کشید به چهره بیخیال و خواب آلود و کمی عصبانی مرد خیره شد یونگی با صدای آرومی گفت و دستی تو موهای خود کشید: شب بخیر اجوما چه کاری از دستم برمیاد؟

زن قدمی جلو اومد و گفت:هاری اینجاست....اوه باز هاری شین هاری که برای فرار کردن از اون ناراحتی به کارش پناه آورده بود تا فراموشش کند ولی الان دوباره هاری‌...._نه اینجا نیست اجوما‌‌...زن عصبانی گفت:وقتی که اینجا نیست پس چطور میشناسیش هان...اصلا از کجا میدونی کجاست ..یونگی خنده کلافه ای کرد این زن قصد دیوونه کردنش رو داشت نه؟..نفس عمیق کشید و گفت: اجوما شین هاری همسایه من هست چطور نشناسم و الان نمیدونم کجاست اصلا شما کی هستین که الان مزاحم خواب من شدین و احوال هاری شی رو میگیرین....جمله سومی رو دروغ گفت ولی همه که قرار نبود بفهمن هاری سرطان داره....زن دست به سینه شد و ابرویی بالا داد از نظر یونگی ظاهر اون زن رو مخ بود و به الفاهای سلطه گر درون قصه ها میخورد ..:من مادر هاری هستم همون دختری که تو الان تو خونت قایمش کردی و الان نمیزاری ببینمش..._دیوونه ای چیزی هستی؟..:یاا با مادر دوست دخترت درست حرف بزن.‌._هاری دوست دختر من نیست شب خوش...یونگی در را توی صورت زن کوبید و برگشت توی پذیرایی و روی مبل نشست

ولی ایندفعه خواب اش نمی‌آمد یعنی چی دوست پسر هاری؟ کمی فکر کرد و توی ذهنش گفت:یعنی دوست پسر هاری بودن چه حسی داره...ولی بعد چشماش درشت شد تند تند سر اش و تکون داد _یا این چه فکریه اینقدر نخوابیدم که دیوونه شدم..سرشو روی کوسن گذاشت و سعی کرد برای دقیقه ای هم که شده به دنیای خواب بره....‌.......با صدای فین فین هایی کنار گوشش چشمانش را باز کرد کمی تار میدید چند بار پلک زد و بعد سر اش را پایین آورد تا ببیند چه کسی دارد در کنار او گریه میکند با دیدن جیمین چشماش درشت شد جیمین را از خود دور کرد پسر با فاصله گرفتن از هاری به خود آمد و فهمید هاری بیدار شده هاری غر زد:یا من توی بعل تو چیکار میکنم ..روی لب جیمین لبخند ملیحی اومد دوست اش در این وضعیت هم قوی بود ولی درون دل هاری را نمی‌دید هاری احساس بدبختی می‌کرد مهم ترین آدم های زندگی اش کراشش و دوست صمیمی اش بیماری اش را فهمیده بودند و می‌خواستند برای او ترحم کنند.

...از نظر هاری هیچ آدمی از ترحم خوشش نمیاد مخصوصا اینکه وقتی داره بلایی سر خودش میاره بقیه از عذاب وجدان جلوش رو بگیرن ولی جیمین مخالف فکر هاری فکر می‌کند و از نظر جیمین اطرافیان ما ، ما رو دوست دارند فقط توی ابراز احساسات مثل ما نیستند و سعی می‌کنند به جای دوستت دارم و ابراز علاقه حرفی بیشتر در کار هایی که برای ما انجام میدن ابراز علاقه کنند مخصوصا بزرگسالان، هاری فکر میکنه خانوادش هیچ علاقه ای به او ندارند و حتی اگر خبر مرگ هاری به گوششون برسه با خوشحالی از ایلسان به سئول میان.....با صدای هاری از عالم فکر به بیرون کشیده شد و اشک هایش را پاک کرد هاری سر اش را کج کرد و با چشمای گربه شرک رو به جیمین گفت:مینی چرا داری گریه میکنی؟ من موچی آب کشیده رو دوست ندارم.. لبخند جیمین عمیق تل شد موهای هاری را پشت گوشش داد و گفت:حاظرم تمام دنیا رو بدم ولی تو زنده بمونی نمیخوام از دستت بدم..هاری صورت جیمین را قاب گرفت و گفت: ولی رفتنی ها میرن جیمین...