زندگی یه دختر نوجوون افسرده p11

بیشتر از قبل توی پتو فرو رفتم. مامانم از هال داد می کشید:«من موندم تو به کی رفتی که اینجوری شدی؟» میدونستم که فکر می کنه مادر بی نظیریه. حرفم رو الاح میکنم. واقعا بی نظیره. هیچ مامانی رو عین اون نمیشناسم. فکر میکنه فوق العادس. زمزمه کردم:«معلومه که به هیچکدومتون نرفتم. اگه به تو رفته بودم، الان کسی بودم که انسان ها رو تخریب میکنه...»

چند ساعت بعد، در طول ساحل قدم می زدم و به غروب و دریا خیره شده بودم. از خونوادم خیلی دور شده بودم، ولی اهمیتی نمی دادم. دوست داشتم فرار کنم. دوست داشتم بدوم و ازشون دور شم و دوباره زندگیم رو بسازم، دوباره چیزی که شکستن رو بسازم ولی نمیتونستم. میدونستم که تا آخرش اسیر بودم...

دوباره نگاهی به دریا انداختم که با نور غروب منظره قشنگی رو به وجود اورده بود. با اینکه می گفتم قشنگه، ولی احساسی بهم نمی داد غیر غم و یاد آوری گذشته. دوباره. صدای تیز و متهم کننده ای افکارم رو پاره کرد:«دختره احمق! اونجا چیکار میکنی؟! همین الان برگرد ببینم!» برگشتم و با کابوس زندگیم چشم تو چشم شدم.

گفتم:«لازم نیست داد بزنی، یه متر هم فاصله نداریم.» داد زد:« با توی زبون نفهم باید داد زد! نمیگی اینجا دزدی چیزی باشه؟» با اون همه مامور امنیتی حرفش دور از ذهن بود، ولی فکر کردم:«اگه بود ازش استقبال می کردم...» ولی نمیتونستم اینو بگم. نمیدونم چرا حس بدی بهم میداد که نمیتونستم درباره کاری که مامامنم باهام کرده، با کسی و به خوص با خودش حرف بزنم. انگار توی ذهن خودم اسیر شده باشم...به خودم قول داده بودم یه روزی اینارو بهش بگم. میتونستم...؟

«دو روز بعد»: سوار ماشین بودم و خدا خدا می کردم همون موقع همه چی تموم شه. تموم تموم. دردم، سختیام و احساساتی که برام مونده بودن تموم شن. شاید خبیثانه بود که آرزوی مرگ مامانم رو بکنم، ولی...انسان ها برای موجودات موذی مثل حشرات و موجودات خبیث مثل شیطان یا هیولا ها آرزوی مرگ میکنن. گاهی وقتا بعضی آدما از حشرات موذی تر و از هیولا ها هیولا ترن. پس چرا باید عیبی داشته باشه...؟

جلوی بغضم رو گرفتم و از پنجره به بیرون نگاه کردم. همه چیز برام بی روح و رنگ بود. فکری به سرم زد که باعث شد حس کنم بدنم از کار افتاده:« آیا واقعا حق با منه...؟» در تمام راه برگشت و حتا بعد اون این سوال ولم نمیکرد...اگه حق با مادرم بود چی؟ اگه خدا قرار بود در این مورد قضاوت کنه حق با کی بود؟ همیشه به نظر دیگران حق با پدر و مادراس. همیشه اونا نقش آدمای دلسوزی رو بازی میکنن که ما باید به حرفشون گوش بدیم و دوستشون داشته باشیم ولی هیچکس درمورد وقتی که پدر و مادرا مثل هیولا میشن حرفی نمیزنه. حتا فکر اینکه من واقعا حقی برای آزادی ندارم دردناک بود. اونقدر که باعث شد بدنم بی حس شه و چشمام سیاهی بره...