زندگی... پارت ۱

خب سلام من نویسنده رمان دلا هستم کنار اون این رمان رو هم می‌ نویسم . سعی میکنم زود پارت بذارم ولی خب تا تایید بشه زمان بره ولی زود میذارم خسته نشید ، امیدوارم خوشتون بیاد و لطفاً کامنت کنید ( نظر بدید) و اگر خوشتون اومد به دیگران هم معرفی کنید تا اونا هم بتونن بخونن ( برای تبلیغ نه می‌خوام که بقیه هم بتوانن بخوانند)

شب های تابستان ، نور ماه از میان پنجره مستقیم به داخل اتاقم می‌تابد و روشنایی اش را به شکل نوارهای پیچان و شعاع های نقره آیی سرتاسر سقف میپاشد..

روی تخت دراز کشیدم .ملافه ی رویم به اندازه ی یک پتوی پشمی ،گرم و سنگین بود.به صدای غرش پنکه های دیواری گوش میکردم...

که انگار تلاشی نمی‌کردند گرما را بیرون اتاق خوایم نگه دارند. چند ساعت پیش به تختخواب رفته بودم ، اما هوا آنقدر گرم بود که نمیشد خوابید، آنقدر گرم بود که فقط میشد آنجا دراز کشید و حرکت نور ماه را تماشا کرد

که از این طرف به ان طرف سقف می‌رفت. در سرم فکر و خیال میچرخید، مثل بادی که درست پیش از شروع توفان روی خلیج میورزد

در طرف دیگر اتاق، مایلی کوچولو توی گهواره اش خروپف میکند. فقط یک نوزاد میتواند در شبی به این گرمی بخوابد . چشم هایش را بستم و گذاشتم...

و گذاشتم زنجیره آیی از عدد ها پشت پلک های بسته ام ظاهر شوند. تا جایی که می‌توانستم ، عددها را ضرب در دو میکردم ، بابا این...

ترفند را یادم داده بود و روش مورد علاقه ام بود برای به خواب رفتن . مسئله ی ریاضی ای که آن قدر جالب باشد که بتواند ذهنم را متمرکز نگه دارد و هم به اندازه آیی سخت نباشد که وقتی چشم هایش گرم شد، نتوانم...

نتوانم آرام آرام به خواب بروم . یک ، دو ، چهار، هشت ، شانزده ، سی و دو ، شصت و چهار. تمام زنجیره را تا هزار و بیست چهار ضرب در دو میشه...

دو هزار و چهل و هشت، خوب پیش رفتم، تا این که بالاخره از تلاش برای به خواب رفتن دست کشیدم و پاهایم را از لبه ی تخت آویزان کردم . توی آن گرما ، موکت خنک کمی پنجه هایش را آرام کرد . ساعت روی پاتختی ۱۲:۳۰ را نشان میداد.

روی پنجه ی پا از اتاق خوابه بیرون رفتم و از راهرو گذشتم ، اینطور کسی متوجه نمیشد که بیدارمو به خاطرش بهم از نمی‌زد. ولی جز من یک نفر هم بیدار بود..!!

خب اینم از پارت یک امیدوارم خوشتون بیاد لطفا نظر بدید و اگر خوشتون اومد حمایت کنید