کاش من آن عزیزک طلب شده ات بودم.

الهه ماه چرا او دیگری را طلب کرد نه مرا؟

ای ستاره ها! اگر ز او بگویم آدرس کویش را میدهید؟قلب قو مانندم ضعیف است،طاقت داری ندارد. خیلی خب!همچون مادر سحابی ها می‌درخشد،گر روزی خدا شمع دان را فوت کند زلفش جهان را روشن میکند. شگفتا!به لب لرزانم خیره شدید،ستاره ها؟چه خوش خنده هستید،باید چشمانم را ببینید که چو رخ او بیند ز اشتیاق می‌لرزد. ای ستاره ها!چرا چیزی نمی‌گویید؟آیا آن پروردگار مهربان قصه ها،عزیزم را پس نخواهد داد؟مگر چه کرده ام؟من که مجنون نیستم!ستاره ها!

آه، از دردت به ستاره ها می‌گویی جانا؟ به الهه‌ی ماه بگو. الهه‌ی ماه مثل مادریست برای فرزندانش. مجنون را به لیلی اش می‌رساند! لبخند بر لب عاشق ها می‌اندازد، شادی را به همه هدیه می‌کند و خود در تاریکی می‌ماند تا شادی و روشنایی هدیه دهد! تو می‌روی ز ستارگان طلب عشق می‌کنید؟ بیاید ز الهه‌ی ماه طلب عشق کنید. او هر رویایی دارید را برآورده می‌کند زیرا او الهه‌ی ماه است! او عاشق فرزندهایش است. از او عشق طلب کنید، شادی طلب کنید،نور و روشنایی طلب کنید، رسیدن به معشوق را طلب کنید اما هرگز درد را طلب نکنید.

اما نه ماه و نه ستاره،نمیتوانند به آن پروردگار در نظر مهربان نه بگویند. او را چه کنم که عزیزکم را برده است؟الهه ماه که خود طرار است،از کجا معلوم چو شب شد تن خسته مجنون و لیلی را به حیوان خفته پیشکش نکند؟! وای،عزیزکم را از که طلب کنم هنگامی که نه ستاره گوش دارد نه الهه قلب؟وای!چه کنم ز این مهربان بخشنده!

الهه‌ی ماه بگو ای کافر! تو در چه جایگاهی هستی ز الهه‌ی ماه ایراد بگیری ای فانی! اگر عزیزکت را می‌خواهی به الهه‌ی ماه بگو، او را به تو بدهد! به جان خودم که می‌دهد. الهه‌ی ماه به حرف تمام فرزند هایش گوش می‌دهد چون مادریست دلسوز بچه هایش! عزیزکت را می‌خواهی؟ الهه‌ی ماه به تو می‌دهد. الهه‌ی ماه مهربانست تاریکی را به جان می‌خرد تا توی کافر نور داشته باشی!

اما میدانید،در این خاک سرد نه الهه ای به ما نگاه میکند نه صدایمان را نجم میشنود؛فقط یک مرد بد اخلاق هست که عزیزکم را گرفته و مرا دلباخته در این حکایت رها کرده. حکایت؟درسته،حکایت مجنون را میگویم. حکایت من و مجنون به یکدگر ماند،نیافتیم و بمردیم در طلبکاری!