تکه ای از وجودم؛

درود. تصمیم گرفتم قسمتی از رمانی که می‌نویسم رو باهاتون به اشتراک بزارم و نظراتتون رو بدونم.

چشم هایش را بسته بودند و جایی را نمی‌دید،اما آنقدر مطمئن قدم برمی‌داشت که گویی صدها سال در این مکان زندگی کرده است. به مرکز میدان که رسید ایستاد،سرش پائین بود پای راستش را مقداری بالا آورد و زمزمه کرد “خون‌”

صدایی گوشخراش پرسید :«می‌ترسی؟» « فقط نمیخواهم کفش هایم کثیف شوند» خواست به عقب برگردد اما فهمید اگر تکان بخورد،خون بیشتری به رویش میپاشد پس در همان جا ایستاد،سرش را بالا گرفت و به سمت صدایی که ازش سوال پرسیده بود متمایل شد.

اما صدا با او حرف نزد،انگار صاحب صدا کنجکاو بود شاید هم مقداری ترسیده . سپس دست های بسته اش را بالا آورد و چشم بندش را باز کرد اطرافش را افرادی با اسلحه گرفته بودند،تک تک چهره هارا بررسی کرد اما نمیخواست احساسات آنها را بیابد،پائین را نگاه کرد و فهمید اگر یک قدم دیگر جلو رفته بود پایش به سر قطع شده آقای پستچی میخورد.