«قلبی که واقعی نیست»

تا به حال فکر کردید چرا وقتی از ایموجی ها استفاده می‌کنیم شکل قلب دقیقا مثل قلب نیست...؟! امروز اینجام تا باهم این قضیه رو روشنش کنیم که اصلا این ❤️ از کجا پیدا شد و چرا شبیه خود واقعیش نیست. پس با من همراه باشید😁🖐🏻

درباره قلب ❤️ و رازهایش: این شکل قلب، یه شکل فانتزی و کلیشه‌ایه که ما رو یاد احساسات، عشق و محبت می‌ندازه، نه قلب واقعی که داخل بدن داریم. واقعیت اینه که طراحی اولیه این علامت، برمی‌گرده به قرن‌ها قبل، زمانی که هنرمندا و نقاش‌ها نگفتن «اینجا قلب واقعی است»، بلکه خواستن یک نماد ساده و قابل فهم باشه که هر کسی سریع بفهمه: «آقا، اینجا عشق است!» تا همین چند دهه پیش، مردم نمی‌دونستن داخل سینه‌ها چه خبره، ولی با دیدن همین شکل❤️، سریع می‌فهمیدن طرف دلش چیه، چه حالی‌ه، چه حسِ عمیقی داره. پس دلیل اصلیِ این شکل، «ساده‌سازی و روان بودن انتقال احساس» بوده، نه شکلی که شبیه قلب واقعی باشه.

حالا چه چیزی باعث شد که این نماد به این شکل جهانی بشه؟ اول: تکرارش در هنر و کارتون‌ها و نشان‌های تجاری دوم: سادگی که هیچ جزئیاتی نداره ولی پیام رو می‌رسونه سوم: جهانی شدن احساساتی چون عشق و محبت، با زبان تصویری و نه زبانی پیشنهاد می‌کنم، یه بازی اینجا رو انجام بدی: تصور کن اگر همین شکل رو می‌خواستن طراحی کنن و در قالب یک فیلم کوتاه یا کارتون نشون بده، چه چیزهایی رو نگه می‌داشتن و چه چیزهایی رو حذف می‌کردن تا همون حس رو منتقل کنه.

حالا برای درک بهتر شما عزیزان تصمیم گرفتم یه داستان در رابطه با این نماد عمیق به اشتراک بزارم : «قلبی که اصلاً شبیه قلب نبود!» روزی روزگاری، خیلی خیلی قبل‌تر از اینکه آدم‌ها استیکر ❤️ بفرستن زیر پست هم، در یک سرزمین خیلی بی‌منطق، سه تا نقاش نشسته بودن دور هم و داشتن نقشه می‌کشیدن که «نماد عشق» باید چه شکلی باشه. نقاش اول گفت: «بچه‌ها… قلب واقعی خیلی افتضاحه. همه‌اش رگ و پی و خون و این حرفاست. اگه اینو بکشیم، مردم به‌جای عاشق شدن، حالشون بد می‌شه.» نقاش دوم گفت: «باشه قبول… ولی چی بکشیم؟ یه چیزی باید باشه که مردم تا دیدنش بفهمن “اوه! یکی داره احساساتی می‌شه.”» نقاش سوم —که از اون آدم‌های عجیب‌غریب بود— گفت: «بیاین یه چیز *دلبرانه* بکشیم. یه چیزی شبیه دوتا برگ یا دوتا قطره آب که کنار هم وایسادن… یه مهربونکی، یه قِل‌قِلی…» و همین‌طوری که داشت شکلش رو می‌کشید، همه نگاه کردن و گفتن: «اِه! بدک نیست… یه حس لطیف داره. نه شبیه قلبه، نه شبیه گلابیه، ولی یه جوریه!»

بعد مردم اون زمان اومدن نگاه کردن و گفتن: «این چیه؟» نقاش‌ها گفتن: «قلبِ عشق!» مردم گفتن: «ولی چرا شبیه قلب نیست؟» نقاش‌ها گفتن: «مگه گفتیم آناتومی درس می‌دیم؟ ما فقط احساس می‌فروشیم.» و همین شد که قرن‌ها بعد، وقتی گوشی‌ها و چت‌ها اختراع شد، طراح‌ها گفتن: «وقتشه عشق رو دیجیتالی کنیم!» یکی گفت: «بچسبیم به همون شکل سنتی.» یکی گفت: «رنگ قرمز بده. حس عشق بده.» یکی گفت: «لطفاً قلب واقعی نکشید، چند نفر از گروه طراحی از حال رفتن.» در نتیجه، ❤️ ساخته شد. یک نماد فانتزی، دلنشین، غیرواقعی، اما جهانی. بعدها، یک قلب واقعی هم اعتراض کرد گفت: «من این همه سال دارم زحمت می‌کشم پمپاژ می‌کنم، آخرش یکی دیگه اومده شده نماد عشق؟!» سیستم بدن گفت: «بشین سر جات لطفاً. مردم عاشق می‌شن، تو فقط خون پمپاژ کن.» و اینگونه شد که انسان‌ها برای ابراز عشق، از ❤️ استفاده کردن، نه از «قلب واقعی» که حتی اگه به کسی نشون بدی، احتمالاً به‌جای عاشق شدن، جیغ می‌زنه.