گناهی به نام عشق

حرفی ندارم...

مثل همیشه دامنی زیبا‌ و بلندی پوشیده بود. برعکس دختران هم سن سال خود که لباس های باز که بدن نما می پوشیدند او همیشه لباس هایی می پوشید که درخور یک بانوی اشراف زاده بود میپوشید.

در مهمانی های اشرافی با مرد های زیبا می رقصید؛و من فقط میتوانستم تماشا کنم. مگر کار دیگری می توانستم بکنم؟ مگر راه دیگری وجود دارد؟ تنها راه من آرزو کردنت است.

در آغوش گرفتن تو و بوسیدنت همش آرزویی بیش نیست. صبر کن چرا دارم این حرف را میزنم؟ مگر یک برده میتواند تو را داشته باشد؟ حتی آرزو کردنت هم‌ برای کسی چون من زیادی است.

مگر من کی هستم که آرزویت کنم اما با قلبم که در آتش عشق تو سوخت چه کنم؟ به نظر این سرنوشت یک برده است. اینکه کسی که دوستش دارد را آرزو کند. اما آیا این انصاف است؟ اینکه یک انسان در یک خانواده اشرافی پا به دنیا بگذارد یا در یک خانواده فقیر دست خودش نیست.

اما انسان ها این را درک نمی کنند. حال میخواهم این دنیا را رها کنم که شاید خداوند در زندگی بعدی به این بنده ی حقیرش که ناخواسته بد ترین گناه را دارد رحم کند،و در زندگی بعدی جایگاهی به من ببخشد که بتوانم با تو باشم. حال میپرسی گناه من چیست؟

گناه من عشق است. گناه من عشق به کسی است که لیاقت او را ندارم. امیدوارم در دنیایی دیگر بتوانیم پیش یکدیگر باشیم. حال که داری این نامه را میخوانی من در این دنیا نیستم اما با تمام وجوم‌ آرزو میکنم همیشه بخندی ای زیبای من. خدا نگهدارت.