نعمت بزرگ؟!

درود بر گل منگولیای خاله محبت😀 امیدوارم حال دلتون خوب باشه. و امیدوارم که از این یکی نوشته‌م بیشتر خوشتون بیاد، باهاش گریه‌م گرفت، نمی‌دونم چرا😂🤌🏻

بی‌تفاوت بودن نعمت بزرگی است. نعمتی که من از داشتنش محروم مانده‌ام. من هیچ‌وقت نسبت به‌ هیچ‌چیز بی‌تفاوت نبوده‌ام. شاید بخاطر همان هم هست که هرگز کسانی را که در مراسم‌های ختـ..ـم خنده‌شان می‌گیرد را درک نکرده‌ام. داغدار بودن آدم‌ها مگر مسخره‌‌ی دست ما هستند که هرهر و کرکر کنیم؟ این‌که یک نفر از شدت غم حتی نمی‌تواند روی پاهایش بایستد، از نظرشان خنده‌دار است؟ یا این‌که یک انسان تمام وسایل‌هایش هست، همه‌چیز منتظر بازگشتش هستند؛ اما خودش دیگر نفس نمی‌کشد، بخش خنده‌دارش است؟

می‌بینید؟ هیچ‌چیزی برای خندیدن وجود ندارد. هیچ‌چیزی. فقط نمی‌دانم چرا بین اطرافیانم فقط "من" ماجرا را این‌طور می‌بینم. فقط من هستم که دلم می‌گیرد، فقط من هستم که شب آن روز گریه‌ام در می‌آید. من دلم نمی‌آید کسی را ناراحت کنم. از آن دسته نیستم که بعد از دلخور کردن آدم‌ها، با خیال راحت به زندگی‌ام ادامه دهم. نمی‌دانم باید اسم این را چه بگذارم، فقط می‌دانم که این‌طور بودن اصلاً حس خوبی ندارد. حس خوبی ندارد که بعد از یک نصفه روز بی‌خبر بودن از دوستانم، دستانم از نگرانی بلرزند. حس خوبی ندارد که سر کوچک‌ترین چیزی اضطراب سراسر وجودم را فرا گیرد.

من قوی هستم ها، فقط می‌دانم که در این‌جا حتی دشـ..ـمن‌ها هم باید هوای یکدیگر را داشته باشند. چون ما جز هم کسی را نداریم، فقط خودمان هستیم و خودمان.

می‌گویند هر گروهی نیاز به "وجدان" دارد. و من حتی نفهمیدم کی این نقش را گردن گرفتم. هرچه شد، این من بودم که زودتر از بقیه فهمیدم، زودتر از بقیه هم دلسوزی احمـ..ـقانه‌ام شروع شد. کسی زمین می‌خورد، من دیگر مثل کودکی‌هایم خنده‌ام نمی‌گرفت، فقط می‌زدم روی شانه‌ی دوستم و می‌گفتم:«بس کن، گناه دارد». چون خنده‌دار نبود. این هم خنده‌دار نبود که یک نفر زانویش کبود شود و تا روزها بلنگد. مگر ما با کل جهانیان شوخی و دوستی داریم که هرچه می‌شود نیشمان باز شود؟!

من چیزهایی را می‌بینم که کودکان درک نمی‌کنند و بزرگ‌ترها فراموشش کرده‌اند. همه‌ی ما همین هستیم. دانسته‌های ما در هیچ کتابی گفته و در هیچ کلاسی آموزش داده نشده است. قدر خودتان و خوبی‌هایتان را بدانید. همه‌ی شما به‌شیوه‌ی خودتان خاص و دوست‌داشتنی هستید.