نامه های شبانه

نامه به یکی از کاراکتر های داستانی!

یار آشنای من! حالت چطور است؟ حال و هوایت خوب است؟ هیچ نامه از تو به دستم نرسیده است. نکند مرا از یاد برده ای و من نمی دانم؟! می دانم که اینطور نیست. شاید باد مانع رسیدن کبوتر نامه رسان تو به من شده است.

از روزمرگی هایم برایت می نویسم. حالم خوب است. زندگی به زیبایی تمام جریان دارد. نمی دانم از این همه سرمستی و خوشی چه باید بکنم. مگر می شود زندگی اینقدر بی نقص به نظر برسد؟ تنها این را بدان که جای من این سوی واژه ها خوب است. نیازی به دل نگرانی نیست.

تو غریبه نیستی که؛ هستی؟ زندگانی ام از آن سوی بوم افتاده است. آنچنان بی نقص غم آلود و حزین است که به آن دل سپرده ام. آری! درست است. من به غم های بی انتها و انتهای های غم انگیز علاقه مند شده ام. مدتی است که حتی کتاب هایی با پایان خوش مرا جذب نمی کند. علاقه عجیبی به عاشقانه های غم انگیز پیدا کرده ام. شاید به این دلیل واضح که داستان میان من و تو هم یکی از همان هاست. ما را ببین! یکی از ما این سو و یکی دیگر اسیر دنیای واژه هاست. من اینجا و تو آن سوی کلمات. می دانی غم انگیز ترین بخش ما چیست؟ اینکه تو واقعی نیستی!

برای من، تو، واقعی تر از تمام انسان هایی هستی که هر روز می بینمشان. واقعی تر از دوستانم. واقعی تر از پدر و مادرم. حتی واقعی تر از خودم. چطور می توانم به تو بگویم وجود خارجی نداری، در حالی که هر روز می بینمت. هر روز کنارم به تماشای من می نشینی. من آن نگاه را که با زیبا ترین چشم ها به من خیره می شود را چطور می توانم انکار کنم؟

زندگی من از آن روز رنگ غم به خود گرفت که من فرصت هایم را اسیر چیز های بی خود کردم. فرصت هایی که می توانستم به جای آن همه کار، با واژه ها پلی به سمت تو بسازم. اما حالا چه؟ ماه هاست به دنبال نوشتن برایت بودم و حالا میان یکی از همان کار های فرصتبر، دست به نوشتن اولین نامه ام برایت شده ام. فکرش را بکن! من چند روز آینده امتحان دارم و اکنون دارم چه می کنم؟ این درست ترین کاری است که حالا انجامش می دهم!

تو بگو! برایم از داستان های تمام نشدنی ات بگو. از بوی عطر چای و هل، از صفحات دوست داشتی کتاب ها. می دانی؟ من بوی کتاب ها را بیش از هر بویی دوست دارم. چون بوی تن تو را می دهد. آسمان تو امروز چه رنگی است؟ ن.ی