جستجو

قسمتی از دل نوشته ها...

حقیقت ها آرام آرام فاش شد، اول با خودم فکر میکردم او دوست من است. ما همدیگر را دوست داریم، ما میتوانیم با هم باشیم مدتی بعد اوضاع تغییر کرد.رفتاری سرد مانند یخ داشت و من از سردی چشم ها و حرف هایش به خود میپیچیدم.

خودم را گول میزدم. فکر میکردم شاید از چیز یا کس دیگری ناراحت بود... اما او این دوستی را نمیخواست، او داشت اذیت میشد. نمیدانم از چه و حتی نمیدانم از کی؛ اما این را از سرمای وجودش فهمیدم. قلبش یخ زده بود.دیگر مثل قبل نبود

حدود دو یا سه ماه گذشت ارتباط ما تنها در حد سلام و احول پرسی ساده ای بود و نه چیز دیگر احساس گناه میکردم شب و روز در حال فکر بودم، چه کاری کردم که باعث شد دوستی ما، دوستی به این ارزشمندی از هم بپاشد

دلم برای روز هایی تنگ شده بود که ساعت ها حرف میزدیم ، میخندیدیم و با هم بودیم.دلم برای او تنگ شده بود دلم برای گرمای صحبت های دلنشینش و چشم هایش که حالا دیگر برق قبلی را ندارد

حالا شش ماه از آن اتفاقات میگذرد؛ و من هنوز منتظرم تا جایی ، باز هم نسخه ی قبلی او را ببینم. نسخه ای که حال، تنها در صفحات قدیمی دفتر غم انگیزی به نام "خاطرات" میتوانم پیدایش کنم. من هنوز در جستجوی او هستم...:)