یارِ غایب

پاکت دوم، سیزدهمِ آبان ماه، ساعت ۱۱:۴۷

در این شب‌هنگام که شرایط مرا با خود غریبم تنها گذاشته است در اندیشه‌ام مسیر خاطرات راه خود را یافته‌اند، هر دویمان می‌دانیم ای عزیز جان، هر زمان که گرمای حضورت را احساس نکنم، خاطرات بدمان مرا در خفقان فرو می‌برند.

اما مبادا دچار اشتباه شوی، یار غایبم، مقصودم از گفتن این سخنان آن نیست که خاطرات بدمان آزارم می‌دهند بلکه این حقیقت که تمام شب‌هایی را که به سختی تا صبح دوام آوردیم را به مه گذشته سپرده‌ایم، بسیار خشنودم می‌سازد

با تو گریختن ز این عصر تار، روزی آرزوی محال من بود امشب سنگینی نبودت سینه را می‌فشارد، بی‌قرارم باورِ صبح کردن شبی دیگر بی تو، نفسم را در نوسان گذاشته است بی‌صبرانه انتظار شمس را می‌کشم. برای آن لحظه که سایه‌ها از حضور تو روشن شوند. و دل از انتظار رها گردد.

‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍