وطن ‍ ‍ ‍ ‍

پاکت نهم، بیست و شیشم آذرماه، ساعت ۱۰:۰۳

به من بیندیش، به منی که نه هنرِ بی‌تو ماندن دارم، و نه رسمِ رفتن. تمامِ من، در همین ایستادنِ بی‌پناه پیش نگاه تو، خلاصه می‌شود. می‌گویم بی‌پناه، زیرا طلسمِ چشمانت رحم نمی‌شناسد. هر بار، نفسم را به اسارت می‌گیرد.

و با من بحث مکن، عزیزِ من. با منی که پیشِ تو بی‌سلاحم، با منی که با هر نفسِ دوباره در برابر تو تسلیمم، با منی که تا به خود می‌آیم، دگرباره بیمارِ عشق می‌شوم.

قصدِ رفتن نکن، به بی‌کسیِ من نگاهی بینداز، مرا در ازدحامِ نبودن‌ها تنها مگذار. که من تمامِ راه را با نام تو آمده‌ام و با نام تو از این جهان رخ برخواهم بست.

مرا اسیر کن، در آغوشت. در تپش قلبت، بر من قفلِ مهر بزن و زنجیرِ ماندن بیفکن. مرا از هیاهوی جهان، و از ازدحامِ مردمان دور دار، که آزادیِ من همین اسارتِ عاشقانه است و وطنِ جانم همین حصار نام تو.