حنا ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍

آخرین‌ پاکت‌نامه، بیست و هشتم آذر ماه، ساعت ۲:۰۷

هرچه به شب تو نزدیک‌تر می‌شوم، قلبم بی‌قرارتر می‌تپد، تنها سه شب تا سالروزت باقی‌ست. و من تابِ آرام گرفتن ندارم. مگر می‌شود در آستانه‌ی چنین شبی دل را به سکوت واداشت ؟

دلم می‌خواهد فریاد شوقم را در کوچه‌های جهان رها کنم، به همه بگویم که ای مردم، از کنار این روزهای در راه، ساده عبور نکنید، به این آسانی پشت سرتان نگذارید، این آستانه را به غم و روزمرگی نیالایید. آن شب که می‌رسد، زمان درنگ خواهد کرد، نه از سرِ اجبار، بلکه از احترام، چگونه می‌شود روزگار بی‌اعتنا بگذرد از شبی که تو در آن، به جهان سلام گفته‌ای ؟

این شب، شبی‌ست دیگر، سپید و مقدس، شسته از هر غبار، با بوی آغاز، با طعم تولد. چنان که گویی در جهانی دیگر چشم خواهم گشود. جهانی به رنگ سپید، به رنگ پر قو، به رنگ قلبِ تو و من، تمام این سه شبِ باقی‌مانده را با شوقی خاموش و دلی لرزان می‌شمارم، نه برای آن‌که زمان بگذرد، بلکه برای آن‌که به لحظه‌ای برسم که جهان، برای آمدنت، یک‌بار دیگر نفسی تازه کشد.

چه شگفت است این معجزه، که خالق شب بی‌پایان، زندگی مرا با نور حضورت، چنین روشن و بی‌مرز کرد این شب، شب توست، و من، با هر تپشِ دل، با هر نفس، و با هر نگاه، به عشق راستینِ ما، حضور تو و آغاز دوباره‌ی جهان را جشن می‌گیرم.