طعم تنهایی

سلام بچه ها ماریلا هستم این یکی از نوشته های قدیمی منه که دیشب پیداش کردم اگه خوشتون اومد لطفا حمایت کنین💗

رنگ مو های قهوه ای اش با در و دیوار کتابخانه همخونی خاصی داشتند مو هایش برق میزد درست مثل چشمانش درحالی که با انگشت های کشیده و لاغرش موهایش را پشت گوشش می انداخت با نیم رخ فریبنده اش و چشم های پر از برق‌اش به کلمات کتاب زل میزد با حرکت چشم هایش بر روی کلمات مثل پیانو نبضم را مینواخت ، تنها بود خیلی تنها درست مثل من تنها بود

این را خوب می‌توانستم از چشم هایش متوجه بشوم از انتخاب کتاب هایش از نوع خواندن کتاب‌اش تمام ساعت کتاب خواندن او را نگاه میکردم انگار تنهایی برای او شرم آور نبود او از تنهایی لذت می‌برد و من از تنهایی با او لذت می‌بردم

انسان اگر واقعا طعم تنهایی را بچشد تا ابد از تنها بودنش لذت می‌برد اما برای انسان هایی مثل من تنهایی عقده ای پیش نیست تمام زندگیم را با خودم پر میکنم و عقده ای به نام تنهایی هر روز تمام من رو بیشتر و بیشتر در بر میگیره ،

یعنی کی میتوانم طعم تنهایی را بچشم؟ کی می‌توانم خودم را از زندان تنهایی رها کنم؟من قبول کرده ام که تنهایی میمیرم اما فکر می‌کنم که تنها مردن بهتر از انتظار داشتن از انسان های اطراف است انتظار کشیدن و صبر کردن برای انسان های عادی است انسان های تنها لازم نیست برای چیزی انتظار بکشند یا برای فردی صبر کنند آنها فقط برای خودشان انتظار می‌کشند فقط برای خودشان صبر می‌کنند در واقع من فکر میکنم تنهایی در اصل شیرین است اما من انسانی هستم که همیشه صبر میکنم تا آن تنهایی شیرین به سراغم بیاید درست مثل همین لحظه که به تو نگاه میکنم حس میکنم تنهایی شیرین را که همیشه در سرم تصورش میکردم را می‌بینم....