(مرثیه ای برای آرزو)

آرزو، نام دیگرِ پرواز دل در آسمانی‌ست که هنوز ندیده‌ای.

آرزو مثل بذری‌ست که در دل می‌نشانی؛ کوچک، خاموش، اما پر از زندگی.

با هر نگاه به آسمان، آبش می‌دهی؛ با هر آه، شاخه‌هایش را می‌لرزانی.

گاهی طوفان می‌آید و شاخه‌هایش را می‌شکند، اما ریشه هنوز زنده است؛ ریشه‌ای که نامش امید است.

و روزی، همان بذر آرزو، درختی می‌شود که زیر سایه‌اش آرام می‌گیری؛ جایی که می‌فهمی رؤیا حقیقت شده است.