(مرثیه ای برای گناهان)

این داستان، سرگذشت آرامشی‌ست که در آغوش گرفتن گناه نهفته است؛ جایی که بغل، فراتر از محکمه‌ی قضاوت، به پناهگاهی برای بخشش و نفس تازه بدل می‌شود.

در سکوت بغل، سنگینی گناه‌ به خاک می‌افتد، چرا که روزگار، این همه سنگینی را تاب نمی‌آورد، و بوسه‌ای ساده، به حکمتی بزرگ بدل می‌شود.

گناه‌ها، ردپاهایی‌اند بر دل خاک، که صد سال بعد، حتی باد هم یادشان نمی‌اید، آنگاه بغل، نه پناهی که جرم را پاک کند، بلکه آغوشی‌ست برای نفس دوباره زدن.

بغل، محل سکون و گذر است؛ جایی که تاریکی و روشنایی دست در دستند، و گناه، فقط بهانه‌ای‌ست برای طلب بخشش از عمق جان.

ما گناه می‌کنیم تا به بخشش برسیم، و بغل، همان راز بزرگ خداوند است؛ که در آغوشش، همه چیز، حتی گناه، به آرامش می‌رسد.