اهل جنوب بود

محبوب من! ما که توقع نداشتیم این دنیا ما را ناز کند ، یا گرم در آغوش بگیرد ؛ فقط توقع بود که اینقدر جگرمان را نسوزاند

+ اهل جنوب بود ؛ اهل دریا . . دلش ك می‌گرفت، برامون از دیارش می گفت . می‌گفت جنوبیا وقتی کشتیاشون غرق میشه ، وقتی عزیزاشونو آب می‌بره با خودش ، وایمیستن چشم توو چشم دریا و براش سنج می‌زن ، براش دمام می‌زنن

ك دلش به رحم بیاد ، ك بسوزه دلش ، ك پس بده جنازه ی عزیز غرق شده‌شونُ ، ك پس بیاره تنِ عزیزِ از دست رفته‌شونو ! . . می‌گفت گفتن نداره ولی این روزا هرجای شهرو ك نگاه می‌کنم ، انگار صدای سنج و دمام میاد . .

انگار بویِ حلوا پیچیده ، انگار همه جا صدای مویه و شیونِ زنای سیاه پوشه . . می‌گفت از ما ك گذشت ، ولی کاش یکی بیاد وایسه بالا سرِ زندگیمون ، براش سنج و دمام بزنه ؛ بلکه لااقل جنازه‌ی امید و آرزوهایِ از دست رفته‌مونو پس بده ! . .

پایان :))