Part 3 بعد از شام، مادرم پیشنهاد داد با هم چای بخوریم. روی مبلهای پذیرایی نشستیم و او درحالیکه فنجانها را روی میز میگذاشت، شروع کرد از اتفاقات کوچکی گفتن که در نبود من افتاده بود؛ از همسایهی جدیدمان که ظاهراً علاقهی زیادی به موسیقی بلند داشت، از گلدانهایی که بالاخره توانسته بود نجاتشان بدهد و از خریدی که چند روز پیش انجام داده بود و هنوز هم از انتخابش راضی نبود. به حرفهایش گوش میدادم و هر از گاهی چیزی میپرسیدم. دلم برای همین گفتوگوهای بیاهمیت تنگ شده بود؛ برای اینکه لازم نباشد همیشه موضوع مهمی برای حرف زدن داشته باشیم. مادرم فنجانش را برداشت و پرسید: «راستی، برای کار و ادامهی تحصیلت چه برنامهای داری؟ میخوای همینجا بمونی؟» شانه بالا انداختم. «فعلاً میخوام یکم استراحت کنم. بعدش دربارهش تصمیم میگیرم.» «تصمیم خوبیه. لازم نیست برای همهچیز عجله کنی.» لبخند زدم و جرعهای از چایم نوشیدم. بعد از کمی صحبت، به اتاقم برگشتم. چمدانم هنوز باز بود و چند تکه لباس روی تخت پخش شده بود. تصمیم گرفتم قبل از خواب وسایلم را مرتب کنم. وقتی کیفم را روی میز گذاشتم، پاکتی که عکس داخلش بود از روی میز افتاد. خم شدم و آن را برداشتم. نگاهی کوتاه به آن انداختم هنوز نمیدانستم باید با این ماجرا چه کار کنم؛ اما قرار نبود تمام شبم را صرف حدس زدن دربارهی فرستندهاش کنم. آن را داخل کشوی میز گذاشتم و به سراغ چمدانم برگشتم. فردا روز تازهای بود . چراغ اتاق را خاموش کردم و به تخت رفتم.
نور کمرنگ صبح از لابهلای پردهها به اتاق میتابید. چند لحظه طول کشید تا چشمهایم را کاملاً باز کنم. صدای رفتوآمد ماشینها از پشت پنجره به گوش میرسید و هوای خنک صبح، اتاق را پر کرده بود. از تخت بیرون آمدم، موهایم را بالای سرم جمع کردم و بعد از شستن صورتم، لباس راحتیام را عوض کردم. هنوز از پلهها پایین نرفته بودم که صدای خندهای آشنا از آشپزخانه توجهم را جلب کرد. قدمهایم را تندتر کردم. مادرم کنار میز ایستاده بود و مشغول آماده کردن صبحانه بود. زنی که پشت میز مشغول مرتب کردن بشقابها بود، با شنیدن صدای قدمها برگشت. برای یک لحظه همانجا ایستادم. «نلی؟!» لبخند بزرگی روی صورتش نشست. «صبح بخیر، خانم کوچولو!» با خنده به طرفش رفتم و دستهایم را دورش حلقه کردم. «وای، تو برگشتی!» نلی خندید و بغلم کرد. «مگه میشد برنگردم و روی خوشگل خانم خونه رو نبینم؟» از او فاصله گرفتم و با ذوق نگاهش کردم. «دلم برات تنگ شده بود! چرا زودتر نیومدی؟» مادرم درحالیکه فنجانی را روی میز میگذاشت، جواب داد: «دیشب خودش پیش دخترش بود. منم بهش گفتم دیروز با خیال راحت بره به کارهاش برسه. از صبح برگشته و تا من اومدم بهش کمک کنم، همهچیز رو به دست گرفته.» نلی با لحنی معترض اما خندان گفت: «خانم کاترین، من فقط داشتم صبحونه رو آماده میکردم. شما چرا خودتون رو به زحمت میندازین؟» مادرم شانهای بالا انداخت. «مگه کمک کردن به تو زحمته؟» لبخند زدم و روی صندلی نشستم. حضور نلی در خانه برایم حسی از آرامش داشت. او از سالها قبل در خانهی ما کار میکرد و آنقدر با خانوادهمان صمیمی بود که هیچوقت نتوانسته بودم او را صرفاً به چشم کسی که مسئول کارهای خانه است ببینم. همیشه کسی بود که میشد با او شوخی کرد، از روزهای بد غر زد و حتی دربارهی چیزهایی حرف زد که شاید به مادرم نمیگفتم. نلی بشقاب صبحانه را مقابلم گذاشت.
«بفرمایین. ببینم هنوزم همونقدر بدغذا هستین یا آمریکا آدمو عوض کرده؟» با خنده چنگالم را برداشتم. «من هیچوقت بدغذا نبودم!» مادرم بیدرنگ گفت: «نلی، بهش توجه نکن. هنوزم وقتی چیزی دوست نداشته باشه، نصفش رو توی بشقاب جا میذاره.» «مامان!» هر دو خندیدند. صبحانه را در میان همین شوخیها خوردیم. بعد از آن، نلی مشغول جمع کردن میز شد و من پیشنهاد دادم کمکش کنم. این بار برخلاف مادرم، اجازه داد چند تا از بشقابها را به آشپزخانه ببرم. نلی درحالیکه شیر آب را باز میکرد، نگاهم کرد. «خب، حالا که برگشتی، قراره چه کار کنی؟ دوباره میخوای بری؟» بشقاب را کنار سینک گذاشتم. «هنوز تصمیم نگرفتم. فعلاً میخوام یکم از زندگی لذت ببرم.» لبخند زد. «پس امیدوارم این دفعه بیشتر بمونی.» نگاهش کردم و لبخند زدم. «منم همینطور.» کمی بعد، مادرم برای خرید بیرون رفت و من تصمیم گرفتم از فرصت استفاده کنم و کمی در شهر قدم بزنم. پلیور کرم رنگم را پوشیدم و روی آن کت بلندم را تن کردم ، کیفم را برداشتم و از نلی خداحافظی کردم. «زود برمیگردم.» از داخل آشپزخانه صدایش آمد: «منتظرتم.» در را پشت سرم بستم. هوای بیرون سرد بود. خیابانها مثل همیشه شلوغ بودند و مردم با قدمهای سریع از کنار هم عبور میکردند. مدتی بدون مقصد مشخص راه رفتم. قرار نبود حضور در یک مهمانی هنری آنقدرها هم دشوار باشد؛ دستکم روی کاغذ اینطور به نظر میرسید. اما پیدا کردن لباسی که هم بهاندازهی کافی شیک باشد و هم بیش از حد جلب توجه نکند، ظاهراً مأموریتی غیرممکن بود. خیابان های لندن زیر آسمانی خاکستری و ابری غرق شده بودند. از پشت شیشهی فروشگاهها، نور گرم ویترینها روی پیادهروهای خیس میافتاد و من، با فهرستی از انتخابهای نامعلوم در ذهنم، وارد یکی از فروشگاههای لباس مجلسی شدم. ردیف لباسهای بلند و ظریف، با پارچههای ابریشمی، ساتنهای براق و جزئیات دستدوز، تمام فضای فروشگاه را پر کرده بود. نگاهم میان رنگها چرخید؛ مشکی، زرشکی، سرمهای و زمردی. لباسهای زیادی بودند که میتوانستند انتخاب مناسبی باشند، اما هیچکدام هنوز آن چیزی نبودند که دنبالش میگشتم. انگشتانم را روی پارچهی یک لباس مشکی کشیدم و بعد نگاهی به آینهی قدی روبهرو انداختم. نمیدانستم قرار بود آن شب با چه کسانی روبهرو شوم.
لباسی بلند و خوشدوخت، با آستینهای بلند و یقهای بسته که تمام ظرافتش در پارچهی گیپور مشکی و نقشونگارهای ظریف که در قسمت های یقه و کمر آن بود خلاصه میشد. برش لباس در قسمت کمر کاملاً اندازه بود و دامن بلندش با حرکتی نرم تا روی مچ پا امتداد پیدا میکرد. نه تجمل اضافی داشت و نه سادگی بیش از حد؛ درست همان چیزی که میخواستم. لباس را از رگال بیرون کشیدم و برای پرو به اتاقک کناری رفتم. چند دقیقه بعد، مقابل آینهی قدی ایستادم. موهایم روی شانههایم ریخته بودند و پارچهی تیرهی لباس، در تضاد با پوستم، جلوهی متفاوتی پیدا کرده بود. گوشوارههای ظریف نقرهای را هم که فروشنده پیشنهاد داده بود، کنار صورتم نگه داشتم. نگاهی دیگر به تصویرم انداختم. فکر میکنم بالاخره چیزی را پیدا کرده بودم که دنبالش میگشتم. بعد از خرید لباس از چند مغازه دیگر دیدن کردم و در نهایت وارد کتابفروشی کوچکی شدم که همیشه از کنار ویترینش عبور میکردم. میان قفسهها چرخیدم و بعد از کمی گشتوگذار، کتابی انتخاب کردم که مدتها بود قصد خواندنش را داشتم. وقتی به خانه برگشتم، صدای گفتوگوی مادرم و نلی از آشپزخانه میآمد. کفشهایم را درآوردم و کتاب را روی میز گذاشتم. «برگشتم!» نلی از آشپزخانه سرک کشید. «خرید کردی؟» کتاب و پاکت لباس را بالا گرفتم . «فقط همینا.» با خنده گفت: «این که خرید نیست، خانم!» به طرفشان رفتم. مادرم مشغول مرتب کردن چند ظرف بود و نلی هم داشت برای ناهار آماده میشد. چند لحظه همانجا ایستادم و به آن دو نگاه کردم. خانه دوباره شلوغ شده بود؛ صدای حرف زدن، خنده و رفتوآمد در آشپزخانه. همان چیزهای سادهای که شاید تا وقتی از آنها دور نشده باشی، قدرشان را ندانی. فقط جای پدر خالی بود…
نظرات بازدیدکنندگان (0)