هدفم اینه که قلمم رو پرورش بدم، سبک نوشتاری منحصربهفرد خودم رو پیدا کنم و با خلق شخصیتها و روایتهایی عمیق، احساسات و ذهن مخاطب رو درگیر کنم.
اسم رمان: زهر مخملی ژانر: دارکرومنس|معمایی|روانشناختی|درام خلاصه کوتاه: بعضی عشقها شبیه زهرند؛ آرام وارد رگهایت میشوند و پیش از آنکه بفهمی، تمام وجودت را تسخیر میکنند.سلین هرگز تصور نمیکرد پشت نام او ، مردی با گذشتهای تاریک و رازهایی مدفونشده پنهان باشد. اما وقتی مرز میان نفرت و دلبستگی از بین میرود، دیگر هیچچیز به سادگیِ فرار کردن نیست. .چون بعضی ویرانیها، طعم شیرین عشق دارند.
بعضی چیزها حتی بعد از سالها هم فراموش نمیشوند. نه صداها، نه چهرهها و نه خاطراتی که فکر میکنی بالاخره توانستهای پشت سرت رها کنی. من سه سال بود که سعی میکردم یکی از آنها را فراموش کنم. پدرم. عجیب است که آدم چطور میتواند به نبودن کسی عادت کند؛ به صندلی خالیاش، به صدایی که دیگر در خانه نمیپیچد و به این حقیقت که هرچقدر هم منتظر بمانی، هیچوقت از در وارد نمیشود. البته عادت کردن، کلمهی درستی نبود. بیشتر شبیه یاد گرفتن زندگی کردن با جای خالی کسی بود که هیچوقت قرار نبود جایگزینی داشته باشد. صدای زنگ در، رشتهی افکارم را پاره کرد. نگاهم از کتابی که روی میز مقابلم باز مانده بود جدا شد. انتظار کسی را نداشتم. بااینحال از جایم بلند شدم و به سمت در رفتم. پشت در، پستچی ایستاده بود. پاکت کوچکی در دست داشت. بعد از تحویل گرفتن آن، تشکر کوتاهی کردم و در را بستم. پاکت را چند لحظه در دست نگه داشتم. نه نام فرستندهای روی آن بود و نه نشانی آشنایی. فقط نام خودم روی قسمت جلویی نوشته شده بود. سلین مورفی. با احتیاط لبهی پاکت را باز کردم. داخلش چیزی نبود جز یک عکس. عکسی قدیمی، با لبههایی نامنظم و بخشی از تصویر که انگار با دست از آن جدا شده بود. آن را بیرون آوردم. برای چند ثانیه فقط نگاه کردم. بعد نفسم را آهسته بیرون دادم.
دنیل مورفی. پدرم. چهرهاش را حتی در آن عکس قدیمی هم بهخوبی میشناختم. همان حالت آشنای صورت، همان نگاه و همان تصویری که سالها در قابهای خانه دیده بودم. انگشتانم ناخودآگاه دور لبهی عکس محکمتر شدند. اما چیزی در تصویر عجیب بود. عکس کامل نبود. قسمتی از آن پاره شده بود؛ درست از جایی که ادامهی تصویر باید دیده میشد. تنها بخشی از دست مرد دیگری در گوشهی عکس باقی مانده بود. دست تا نیمه در تصویر دیده میشد و بعد، درست مثل بقیهی آن قسمت، ناگهان قطع میشد. ابروهایم در هم رفت. عکس را کمی نزدیکتر آوردم، بعد آن را از فاصلهی دیگری بررسی کردم. شاید پشت آن توضیحی بود. شاید چیزی از قلم افتاده بود. پاکت را دوباره نگاه کردم. داخلش را خالی کردم. حتی انگشتانم را به گوشههای آن کشیدم تا مطمئن شوم چیزی در آن باقی نمانده است. هیچ. نه نامهای، نه یادداشتی و نه حتی یک امضا. فقط همان عکس. با بیحوصلگی پاکت را روی میز گذاشتم و دوباره به تصویر نگاه کردم. فرستنده چه کسی بود؟ چرا باید چنین عکسی را برای من میفرستاد؟ و مهمتر از همه، چرا حالا؟ سه سال از مرگ پدرم گذشته بود. سه سال از شبی که آتش، گالری هنریاش را به خاکستر تبدیل کرد و همهچیز را برای همیشه تغییر داد. نگاهم دوباره روی عکس ثابت ماند. این بار آن را میان انگشتانم چرخاندم و پشتش را بررسی کردم. و همانجا بود که متوجه نوشته شدم. خطی مشکی، با حروفی مرتب و حسابشده، روی پشت عکس نقش بسته بود. آرام خواندم: «اگر میخواهی درباره پدرت حقیقت را بدانی، به لندن برگرد. یکشنبهشب، در گالری هنری گابریل وست، کسی منتظر توست که راز پدرت را میداند.»
چند ثانیه طول کشید تا کلمات را دوباره در ذهنم مرور کنم. گابریل وست. این اسم را میشناختم. البته چه کسی در لندن نام خانواده وست را نمیشناخت؟ اما چیزی که بیشتر از همه ذهنم را درگیر کرده بود، جملهی اول بود. حقیقت پدرت را بدانی. مگر درباره پدرم چه حقیقتی وجود داشت که من نمیدانستم؟ عکس را روی میز گذاشتم و دوباره به آن خیره شدم. برای اولین بار بعد از مدتها، احساس کردم گذشته چیزی را از من پنهان کرده است. و حالا، کسی تصمیم گرفته بود آن را به من نشان بدهد.
چند بار دیگر نوشتهی پشت عکس را خواندم؛ انگار ممکن بود با هر بار خواندن، معنای تازهای از میان کلمات بیرون بیاید.اما هیچچیز تغییر نمیکرد. یکشنبهشب. گالری هنری گابریل وست. کسی منتظر توست. عکس را روی میز گذاشتم و به پشتی صندلی تکیه دادم. بیرون، آسمان رو به تاریکی میرفت و نور کمرنگ عصر از لابهلای پردهها روی کف اتاق افتاده بود. همهچیز مثل چند دقیقهی قبل بود؛ همان خانه، همان سکوت و همان زندگی معمولی که تا پیش از رسیدن آن پاکت، تصور میکردم دوباره به آن برگشتهام. پدرم استفاده میکرد؟ گوشیام را از روی ماما دیگر هیچچیز معمولی به نظر نمیرسید. نام گابریل وست را نمیشد بهسادگی نادیده گرفت. او فقط یکی از آشنایان قدیمی پدرم نبود. سالها شریک تجاری و دوست نزدیکش بود؛ مردی از خانوادهای که نامشان در لندن به اندازهی ثروتشان شناختهشده بود. بااینحال، هنوز نمیفهمیدم چرا باید کسی مرا به گالری او دعوت کند. یا بهتر بود بگویم، چرا باید برای کشاندنم به آنجا از عکس یز برداشتم و شمارهای را که سالها در فهرست مخاطبینم ذخیره داشتم پیدا کردم. James Reed. انگشتم لحظهای بالای دکمهی تماس مکث کرد. جیمز سالهای زیادی در کنار پدرم بود.اگر کسی از گذشتهی پدرم چیزی میدانست، احتمالاً جیمز یکی از معدود آدمهایی بود که میتوانستم به ذهنم برسد. اما آیا واقعاً او این پاکت را فرستاده بود؟ تماس نگرفتم.
هنوز نمیدانستم چه باید بپرسم. حتی مطمئن نبودم اگر صدایش را میشنیدم، میتوانستم بدون آنکه چیزی از نگرانیام معلوم شود با او صحبت کنم. گوشی را کنار گذاشتم و دوباره عکس را برداشتم. این بار بیشتر از چهرهی پدرم، به قسمت پارهشدهی تصویر خیره شدم. آن دست متعلق به چه کسی بود؟ چرا کسی زحمت فرستادن عکسی ناقص را به خودش داده بود؟ و چرا نوشتهی پشت آن، بهجای توضیح دادن، فقط سؤالهای بیشتری به وجود میآورد؟ شاید تمام اینها یک بازی بود. شاید کسی میخواست مرا بترساند. و شاید هم چیزی وجود داشت که هیچوقت نباید از آن باخبر میشدم. نگاهم به ساعت افتاد. یکشنبهشب زمان زیادی نمانده بود. از جایم بلند شدم و به سمت پنجره رفتم. شهر پشت شیشه در جریان بود؛ آدمهایی که از کنار هم میگذشتند، چراغهایی که یکییکی روشن میشدند و زندگیهایی که هیچ ارتباطی با گذشتهی من نداشتند. سه سال پیش، لندن را با خاطراتی ترک کرده بودم که حتی فکر کردن به آنها برایم دشوار بود. قرار بود بعد از تمام شدن دانشگاه، برای مدتی طولانی از آن شهر دور بمانم. قرار بود زندگی تازهای بسازم؛ بدون یادآوری آن شب، بدون خانهای که دیگر مثل قبل نبود و بدون سؤالاتی که هیچکس پاسخی برایشان نداشت. اما حالا کسی از گذشته برایم نامه فرستاده بود. و بدتر از آن، کسی میدانست دقیقاً از چه چیزی برای بازگرداندنم استفاده کند. نگاهم دوباره به پاکت افتاد. تصمیمم را گرفته بودم. به لندن برمیگشتم. نه به این دلیل که به فرستنده اعتماد داشتم، نه به این دلیل که مطمئن بودم قرار است حقیقتی پیدا کنم. فقط یک دلیل داشتم. اگر کسی هنوز چیزی دربارهی پدرم میدانست، من دیگر نمیخواستم آخرین نفری باشم که از آن باخبر میشود. حتی اگر حقیقتی که انتظارم را میکشید، تمام تصوراتم از او را نابود میکرد.
خب، این هم پایان قسمت اول «زهر مخملی» 🖤 نظرتون درباره شروع داستان چی بود؟ دوست داشتید؟ اگه از خوندنش لذت بردید، خوشحال میشم نظرتون رو باهام به اشتراک بذارید. ادامه بدم؟ 👀 حمایتها، کامنتها و حتی نظرات کوچیکتون بهم انگیزه میده تا با ذ وق بیشتری ادامهی این داستان رو بنویسم. منتظر نظراتتونم... 🥀
چه قلم زیبایییی
قربونت برمم🥹😍
عااااالی بود
مرسی عزیزممم😍🥹
فوق العاده بوددددددددد بدرخشیددددددددد عاشقش شدم
مرسی عزیزدلم🥹🫶🏻
عاااااالی!
راستی من بررسیش کردم🥹❤
مرسییی قربونت بشم🥹🫶🏻