Part2 لندن هیچوقت شهر آرامی نبود. حتی زیر آسمان خاکستری و بارانهای بیوقفهاش، همیشه چیزی در خیابانهایش جریان داشت؛ صدای ماشینها، قدمهای عجولانهی آدمها و زندگیهایی که بیتوجه به اتفاقات اطرافشان ادامه پیدا میکردند. سه سال گذشته بود، اما شهر تغییر چندانی نکرده بود. یا شاید من آنقدر تغییر کرده بودم که دیگر نمیتوانستم آن را مثل گذشته ببینم. از پشت شیشهی ماشین به خیابانها نگاه میکردم. ساختمانهای قدیمی، چراغهای روشن مغازهها و ردیف خانههایی که نمای آجریشان زیر نور کمرنگ عصر تیرهتر به نظر میرسید. همهچیز آشنا بود؛ حتی چیزهایی که تصور میکردم فراموششان کردهام. راننده مسیر را از خیابانهای مرکزی میگذراند و من بیآنکه متوجه باشم، انگشتانم را دور بند کیفم محکم کرده بودم. لندن همیشه برایم خانه بود. اما حالا بیشتر شبیه جایی به نظر میرسید که خاطراتم در آن منتظرم نشسته بودند. وقتی ماشین مقابل ساختمان ایستاد، چند لحظه همانجا ماندم. به نمای آشنای ساختمان نگاه کردم و بعد چشمهایم را بستم. قرار نبود با برگشتن به این شهر، همهچیز مثل گذشته شود. در را باز کردم و پیاده شدم. هوای خنک صورتم را لمس کرد. چمدانم را از صندوق عقب بیرون آوردم و پس از تشکر از راننده، به سمت ورودی ساختمان رفتم. گوشیام در جیب کتم لرزید. صفحه را روشن کردم. هیچ پیام تازهای نبود؛ فقط اعلانهای معمولی و چند تماس از دسترفته که هنوز فرصت نکرده بودم بررسیشان کنم. گوشی را خاموش کردم و داخل کیف گذاشتم. فعلاً نمیخواستم با کسی حرف بزنم. نه دربارهی عکس، نه دربارهی دلیل برگشتم و نه دربارهی چیزی که قرار بود یکشنبهشب در گالری گابریل وست منتظرم باشد.
چمدان را به داخل کشیدم و در را پشت سرم بستم. خانه ساکت بود. بیش از حد ساکت. برای لحظهای نگاهم روی فضای مقابلم چرخید. بعد کیفم را روی مبل گذاشتم و کت خیس از بارانم را از تنم بیرون آوردم. هنوز نمیدانستم قرار است در این شهر چه چیزی پیدا کنم. چمدانم را کنار پلهها گذاشتم و نگاهی به اطراف انداختم. خانه همان بوی آشنای همیشگی را میداد؛ ترکیبی از عطر ملایم گلها و قهوهای که احتمالاً تازه دم شده بود. قاب عکسهای روی دیوار، گلدان کنار پنجره و حتی رومیزی کرمرنگی که مادرم همیشه اصرار داشت روی میز پذیرایی باشد، سر جای خودشان بودند. هنوز فرصت نکرده بودم بیشتر به اطراف نگاه کنم که صدای مادرم از آشپزخانه بلند شد: «سلین؟ رسیدی؟» لبخند زدم. «آره مامان!» چند ثانیه بعد، کاترین با عجله از آشپزخانه بیرون آمد. تا چشمش به من افتاد، لبخند بزرگی روی صورتش نشست. «دختر قشنگم!» به طرفم آمد و محکم بغلم کرد. آنقدر محکم که خندهام گرفت. «وای، بالاخره اومدی! نمیدونی چقدر منتظر این لحظه بودم.» صورتم را روی شانهاش گذاشتم و دستهایم را دورش حلقه کردم. «منم دلم برات تنگ شده بود، مامان.» چند لحظه همانطور نگهم داشت. بعد کمی عقب رفت، صورتم را میان دستهایش گرفت و با ذوق نگاهم کرد. «بذار ببینمت... وای، چقدر دلم برای دیدن این صورت تنگ شده بود.» خندیدم.
«مامان، انگار ده ساله منو ندیدی!» «خب ندیدم دیگه! حالا حق ندارم دخترم رو نگاه کنم؟» مامان پیشانیام را بوسید و دوباره بغلم کرد. «خوش اومدی خونه، عزیز دلم.» این بار چیزی نگفتم. فقط لبخند زدم و دوباره به آغوشش برگشتم. چند روز قبل از پرواز، وقتی به او خبر داده بودم که بالاخره زمان برگشتنم مشخص شده، از همان لحظه شروع کرده بود به برنامهریزی. حتی چند بار پیام داده بود که چه غذایی دوست دارم برای روز اول درست کند. حالا هم از شلوغی آشپزخانه و میز آمادهشده میشد فهمید که برای آمدنم حسابی تدارک دیده است. وقتی از هم فاصله گرفتیم، نگاهی به چمدانم انداخت. «خب، چرا هنوز وسایلت اینجاست؟ ببر بذار توی اتاقت، بعد بیا پایین. غذا آمادهست.» چمدان را برداشتم و به سمت اتاقم رفتم. همهچیز آشنا بود. کتابهایی که روی قفسه جا گذاشته بودم، چند قاب عکس روی میز و پردههایی که مادرم هنوز عوضشان نکرده بود. حتی یکی از لباسهایم روی پشتی صندلی مانده بود. لباسم را عوض کردم و عکس را از داخل کیف بیرون آوردم . نگاهی انداختم . نگاهم روی تصویر ماند.هنوز نمیدانستم چرا کسی باید عکس ناقصی از پدرم را برایم بفرستد؛ آن هم با پیامی که بیشتر از هر چیزی سؤال به وجود میآورد. عکس را روی میز گذاشتم . پایین، مادرم مشغول چیدن میز بود. وقتی وارد آشپزخانه شدم، با دیدنم لبخند زد. «بیا بشین، غذات داره سرد میشه دخترم .» روی صندلی نشستم. او هم مقابلم نشست و شروع کرد از چیزهایی پرسیدن که در تمام مدت دوریام فرصت نکرده بودیم درست و حسابی دربارهشان حرف بزنیم؛ از دانشگاه، دوستهایم و برنامههایی که برای آینده داشتم. مامان میان حرفهایش گاهی دستم را میگرفت یا با ذوق چیزی را یادآوری میکرد که از من شنیده بود.
برای چند دقیقه، همهچیز درست مثل قبل بود. تا اینکه دوباره یادم افتاد. یکشنبهشب. عکس و نوشتهای که پشت آن بود، هنوز منتظر پاسخ مانده بودند. مادرم متوجه تغییر نگاهم شد. «چیزی شده؟» نگاهم را به او برگرداندم ، لبخند کوچکی زدم. «نه مامان، چیزی نیست.» اما میدانستم که این بازگشت قرار نبود فقط به دیدار دوبارهی خانه و آدمهایی که دلم برایشان تنگ شده بود، ختم شود.
با لایک و کامنتاتون خوشحالم میکنید🥹🫶🏻
شاهکاررر✨🛐
مرسیی قشنگم🥹🫶🏻
چقدر همه چیزو با توصیف و زیبا نوشتی بدرخشی عالی بودی
قربونتت🥹😍
عاااااللللییییییی
مرسییی🥹😍
خیلی خوب بود!😭✨🎀
لطفا ادامش هم بزار❣❣❣❣🛐🛐🛐
مرسیی عزیزدلمم🥹🤍
حتمااا🫶🏻