داستان یه دختر که هیچ چیزی از گذشتش یادش نیست.....
بیدار شدم، ولی چیزی یادم نیومد. نه مکانم، نه کشورم، نه اطلاعات خودم! نمی دانید چقدر بده ندونی کی هستی. بلند شدم و رفتم جلوی اولین آینه که پیدا کردم. موی قهوه ای نسبتا بلند، کک و مک زیاد، چشم های سبز جنگلی. عجیب بود. اول فکر کردم:«خب چه خواب عجیبی» ولی بعد اینکه خودم رو بشگون گرفتم، بازم بیدار نشدم. ترسیدم واقعا اتفاقی افتاده باشه. گفتم:« خب فقط نفس بکش» موهایم موجی بود و تا ارنجم بود
قبول میکنم، سخت تر از چیزی بود که فکر میکردم. اول حالت تهوع گرفتم و حس کردم کنجکاویت و سردرگمی بهم زیاد فشار وارد کردن. بعد، صدای یک خانم آمد. مثل عسل گرم و نرم بود صداش، و حس کردم تمام عمرم این خانم رو میشناسم. صدا گفت:« عزیزکم! هنوز خوابی زندگیم؟» نمیدانم چرا ولی قبل از اینکه بتوانم حتی فکر هم بکنم، گفتم:« نه مادر. بیدارم. الان میام صبحانه» انگار بدنم این صدا و زن را میشناخت، با اینکه مغزم مطمئن نبود. رفتم پایین و زنی با موهای کوتاه ولی زیبا دیدم. چیزی در وجودم گفت:« این مادرته!» و، فقط برای اینکه زن را نگران نکنم، نشستم و صبحانه خوردم. خوش و بش کردم، خندیدم، ولی انگار در شکمم سیرکی به پا بود. بعد غذا، رفتم در اتاقی که داخلش بیدار شدم. احتمالا اتاق خوابم بود.
تا رسیدم به اتاق، شروع کردم به گشتن. یه دفترچه خاطرات پیدا کردم. تویش نوشته هایی با دستخط تمیزی بود. من انها را نوشته بودم. خواندمش. اسمم جین بود، فامیلیم جانسون. فهمیدم دوست های خوبی دارم و همین لبخندی بر لب های کمی خشکم آورد. به پنجره نگاه کردم و چشم هایم گرد شد. در شهر جادویی ادینبورگ، پایتخت اسکاتلند بودم. در حالی که داشتم با حسی از هیبت داشتم شهر را نگاه میکردم، مادرم، یا آن زن، به اتاق آمد.«عزیزم، مدرست دیر میشه الان.» مادرم با صدای نرمش گفت.
کمی فکر کردم و فهمیدم صددرصد نمیتوانم امروز بروم مدرسه. من از خودم و زندگیم هنوز اطلاعاتم کامل یادم نیومده بود، و در لحظه، سرفه ای الکی کردم که به طرز عجیبی واقعی به نظر میامد.« ببخشید مامان، فکر کنم سرما خوردم» این را گفتم و فقط دعا کردم باور کنه. خوشبختانه کرد.« باشه عزیزم. میرم برات سوپ بیارم. کمی دراز بکش.» من بازدمی آرام کردم و رفتم روی تختم. استرسم داشت باعث میشد خیلی نگران بشم.
بقیه ی روز را گشتم. فهمیدم پایه ی دهمم، یعنی ۱۶ سالمه. و اینکه در کالج ٰبیون تالیجا ٰ درباره ی عروس دریایی ها مطالعه میکردم. دوست صمیمیم، میلا، دختری مهربان، بازیگوش، با سلیقه ای زیبا، برای دامپزشک شدن درس میخواند و خودش یک سگ پودل طلایی به اسم ٰ پوکو ٰ داشت. برایم عجیب بود، انگار زندگی یک کس دیگر را میدیدم. تصمیم گرفتم به آن زن، که احتمالا مادرم است، بگویم که حافظه ام پاک شده
چند دقیقه بعد، وقتی مادرم برایم سینی ای که داخلش سوپ مرغ گرمی بود آورد، گفتم:« مادر، باید یک چیزی بهت بگم» مادر سینی را روی پاتختیم گذاشت و گفت:« بله عزیزم؟» نفس عمیقی کشیدم و شروع کردم:« من صبح که بیدار شدم، هیچ چیزی یادم نبود. الان هم فقط چیز های کمی میدانم. برای همین نمیخواستم بروم مدرسه. ببخشید برای دروغ گفتن.» او گفت:« عزیزم، چقدر برایت الان سخته. ندونستن همیشه درد داره. مخصوصا چیز هایی به این حیاتی. ولی دلیلش اینه که...» یکهو صدای شکستن چیزی سنگین از بیرون آمد. بعد.....
پارت دو تورو خداااااا
چشممممم✨✨✨💖💖💖❤🔥❤🔥❤🔥
بی نظیرررررررررر بودددددددد💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖 منتظرررر پارت بعدمم راستی منم مثل تو همین عادتو دارم😹
😂😂😂
واقعا یه جوریم پایان باز میذارم
چشممم✨✨✨
بوثثثثثث بهتتت❤🔥
بسی زیبااا