وارث خشکی

جدی جدی متنامو ندوست_ طبق معمولم حوصله ادیت نداشتم ببخشید دیگه.

من هیچوقت شخصی نبوده‌ام که صدر فهرست دیگری باشم. من هیچوقت کسی نبودم که سهمی از زمان برایم بگذارند. من همیشه کنار دیگرانم؛ زمانی که پرنده‌هایشان از لانه پر می‌کشند، آنجایم تا مبادا اشکی ریخته شود.

پرنده‌های من خیلی وقت است که پرواز آموخته‌اند، ولی همچنان بازمی‌گردند چون می‌دانند کسی اینجا نیست تا مطمئن شود اشک‌های من ریخته نمی‌شوند. من پرنده‌هایم را زنجیر نکرده‌ام، ولی آنها بازمی‌گردند. کاش می‌رفتند.

من که در هر حال چشمانی خشک دارم که هیچگاه نتوانسته‌اند پای گلی را آبیاری کنند. من روزگاری آنقدر به درخت‌ها آب می‌دادم که آنها از شدت داغ بودن اشک‌هایم می‌خشکیدند. من دیگر اشکی نریختم، چون می‌دانستم درخت‌ها خشک می‌شوند، ولی پرنده‌ها این را نمی‌دانستند؛ برمی‌گشتند تا چشمانم تر نشوند. کاش پر می‌کشیدند.

پرهای من را چیدند، ولی من نمی‌خواهم پرهای دیگری را بچینم. پر بکشید، آزاد باشید؛ به جای من دنیا را ببینید. د نیایی که من در آن زندگی کردم تنها سهم کوچکی از شادی دنیا را داشت. ولی من حتی در دنیای کوچک خودم هم، هر چقدر گشتم نتوانستم خانه‌ای برای خود بیابم.

شاید من درخت‌ها را خشکانده باشم؛ شاید من دلیلی هستم که پرنده‌ها هنوز اینجایند. منِ امروز هیچ‌چیز نمی‌داند. ولی اگر روزی بفهمم این من بوده‌ام که لبخندهایم را خشکانده‌ام، دیگر حتی آرزوی باران هم نمی‌کنم؛ همانند درخت‌ها می‌خشکم و هیزم قلب‌ها می‌شوم.