نویسندگی‌درمانی،کمکی به روان؟!

درود و صد درود به چشمای قشنگتون! خب،قبل از شروع؛ همه‌مون روزایی داریم که ذهنمون درهم‌ریخته‌ست. فکرای قاطی‌پاتی،ناراحتی‌های بی‌نام‌ونشون،عصبانیت‌هایی که نمی‌دونیم از کجا اومدن. اما یه راه هست که خیلی از آدما ازش استفاده می‌کنن: "نوشتن." نه برای اینکه دیگران بخونن،نه برای اینکه هنری باشه، فقط برای اینکه خودت رو سبک کنی. امیدوارم این پست رو با دقت بخونید؛ چون قراره یاد بگیرید چطور با یه خودکار و کاغذ،برای خودت یه روانشناس بشی!

مغز ما موقع نوشتن،مجبور میشه افکار پراکنده رو به یه ساختار خطی تبدیل کنه. این کار مثل اینه که هزار تا برگه‌ی پراکنده رو توی یه پوشه مرتب کنی؛دیگه اون همه صدا توی سرت نمی‌پیچه،چون بهشون جا دادی روی کاغذ. علاوه بر این،نوشتن بهت کمک می‌کنه الگوهای تکراری فکری خودت رو بشناسی؛ مثلا می‌فهمی هر وقت خسته‌ای،چرا به یه فکر خاص می‌افتی یا چرا همیشه از یه موضوع خاص ناراحت میشی.

۱-هر شب قبل از خواب،فقط ۵ دقیقه وقت بذار و ۳ چیزی که امروز حس کردی رو بنویس! اما نه به شکل گزارش روزانه،مثلا ننویس: "امروز رفتم مدرسه." بنویس: "امروز وقتی معلم سر صبح بهم لبخند زد،حس کردم یه آدم مهمیم." یا: "وقتی دوستم به حرفم گوش نداد،ته دلم یه گره افتاد که هنوز باز نشده." این کار،کم‌کم بهت یاد می‌ده که احساساتت رو بشناسی و اسم‌گذاری کنی؛ چیزی که خیلی از آدم‌ها بلد نیستن!

۲-به کسی که ازش دلخور یا عصبانی‌ای،یا حتی به کسی که دوستش داری ولی نمی‌تونی حرفت رو بزنی،یه نامه‌ی بلند بنویس. هرچی توی دلت هست رو بنویس. گریه،حسرت،عشق،هرچی. اما قول بده که این نامه رو هرگز نفرستی! این نامه مال خودته و فقط برای خالی‌کردن دلت نوشته میشه. بعد از نوشتن،می‌تونی پاره‌اش کنی،بسوزونیش یا توی یه کشو قایمش کنی. خود عمل نوشتن،بار سنگین حرف‌های ناگفته رو از دوشت برمیداره.

۳-یه برگه بردار و به دو بخش تقسیمش کن. سمت چپ بنویس: "نگرانی‌های امروز من" و هرچی ذهنت رو مشغول کرده،بنویس. بعد کنار هرکدوم،توی بخش راست،دو تا ستون بکش: "چقدرش دست منه؟" و "چقدرش دست من نیست؟" مثلا اگه نگران یه امتحانی،مینویسی: "مطالعه‌کردنش دست منه،ولی سوال‌هایی که معلم طرح می‌کنه دست من نیست." اینطوری می‌فهمی که نگرانی‌هات رو به دو دسته تقسیم کردی؛ نگران چیزایی که کنترلشون رو داری باش و اونایی که دست تو نیستن رو رها کن. این یه تکنیک روانشناسی معروفه که بهش: "حلقه‌ی نفوذ" میگن.

۱-فرانتس کافکا،روزنوشته‌هاش پر از افکار سیاه،ترس از پدر و احساس تنهایی عمیقه. اما همین نوشته‌ها امروز جزو مهم‌ترین آثار ادبیات جهانن و به خیلی از آدمای افسرده کمک کردن که احساس تنهایی نکنن. ۲-جی.کی.رولینگ،توی مصاحبه‌هاش گفته که وقتی مادرش رو از دست داد و توی افسردگی شدید بود،تنها چیزی که نجاتش داد نوشتن بود.اون شخصیت "دامبلدور" رو که یه پیرمرد دانا و آرومه،درست توی همون دوران سخت خلق کرد تا خودش رو به جاش تصور کنه و آروم بشه. ۳-آنه‌فرانک،اون یه دختر یهودیه که توی جنگ جهانی دوم،۲ سال توی یه زیرزمین کوچیک پنهان شده بود. اگه روزنوشته نمی‌نوشت،شاید دیوونه می‌شد.اما نوشتن بهش کمک کرد نه‌تنها زنده بمونه،بلکه یه کتاب جهانی خلق کنه که تا ابد موندگار شد! ۴-نیکولا تسلا،وقتی استرس کاری داشت،روزنوشته می‌نوشت و می‌گفت این کار مثل خاموش کردن یه موتور پرسروصدا توی مغزشه.

تایمر رو روی ده‌دقیقه بذار. بدون اینکه به غلط املایی،خط خوب،ترتیب منطقی یا حتی معنادار بودن جملات فکر کنی،هرچی توی ذهنت هست رو بنویس. حتی اگه بنویسی: "نمیدونم چی بنویسم." باز هم بنویس! تا زنگ تایمر به صدا درنیومده،دست از نوشتن برندار. وقتی تموم شد،برگه رو به هیچکس نشون نده.حتی خودت هم دوباره نخونش.فقط دورش بنداز یا قایمش کن. این تمرین که بهش: "صفحه‌ی صبحگاهی" یا "جریان سیال ذهن" میگن، توسط جولیا کامرون،نویسنده‌ی معروف،به هزاران نویسنده توصیه شده. اون معتقده این کار مثل پاک کردن حافظه‌ی موقت ذهنه و باعث میشه خلاقیت و تمرکزت چندین برابر بشه.